Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Hollandse pot

Geert Wilders twitterde vorige week een foto van een bord met daarop een gehaktbal, sperzieboontje en geprakte aardappels met jus vergezeld van de tekst ‘Hollandse Kost. Lekkerder bestaat niet.’ Teken des tijds: meer dan tweeduizend likes.

In gedachten zag ik Geert in z’n eentje zitten prakken en daarna de vork weer keurig naast het bord leggen voor een foto. Hij was ervoor met zijn iPhone boven zijn bord gaan hangen.

Wat voor leven heb je dan?

Dat je een gehaktbal nodig hebt voor een politiek statement, maar misschien was het ook wel handig en kent Wilders zijn achterban gewoon goed. Misschien bereik je via de maag inderdaad sneller de harten. Er waren er in ieder geval nogal wat die door de tweet meteen gingen communiceren hoe lekker ‘ons eten’ is en dat ‘ze’ daar met hun poten vanaf moeten blijven, met hun halal.

Bijzondere reacties ook: ‘Geef mij ook maar een lekker Hollandse pot, als ze maar niet lesbisch is.’

En, bijna lief, mensen die een foto van hun eigen bord met eten stuurden.

Allemaal Hollandse pot.

Er waren er ook die spontaan ook gehaktbal, sperzieboontjes en geprakte aardappels met jus gingen koken.

‘Goed voorbeeld doet goed volgen.’

En maar tegen elkaar zeggen hoe lekker of dat is.

Ik bekeek die foto’s en het voelde alsof Geert Wilders zich met terugwerkende kracht de kookkunsten van mijn moeder had toegeëigend. Ik wilde dat het niet zo was, maar kon niet anders dan constateren dat ik ben opgegroeid met PVV-voedsel.

- Altijd aardappels, vaak geprakt, soms gebakken.

- Appelmoes uit een pot.

- Bloemkool, andijvie, boerenkool, boontjes, rodekool, wonderlijk eigenlijk hoe broccoli zich daar halverwege de jaren tachtig nog tussen heeft weten te wurmen.

- Verse worst, blinde vink, slavink, gehaktbal, de laatste jaren eigenlijk nooit meer karbonade.

- Op vrijdag vis. Lekkerste vis volgens mijn moeder, bedreigde diersoort volgens Dion Graus: vissticks.

- Dubbelvla toe, in een glazen schaaltje.

Toen ik vorige week bij mijn moeder was en we aardappels prakten was het alsof we samen politiek zaten te bedrijven. Bij weer een ongemakkelijk moment fantaseerde ik er aan het hoofd van de tafel een met zijn vork in de aardappelen prakkende en smakkende Geert Wilders bij. Het maakte het allemaal nog ongezelliger.

Een beetje raar om haar dat kwalijk te nemen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen