Albumoverzicht: nieuwe Muse is veelzijdig mét humor, Vince Staples laat geen minuut onbenut

Recensies Wat moet je luisteren? De muziekrecensenten bespreken de albums die deze week verschijnen.

  • ●●●●

    Shinichi Atobe: Heat

    Shinichi AtobeDance: De Japanse producer Shinichi Atobe debuteerde in 2001, verdween, maar werd herontdekt door technoduo Demdike Stare in 2014. ‘So Good So Right’ heet het intro van zijn nieuwe album Heat en er had geen pakkender titel kunnen zijn voor de prachtig sfeervolle grooves waarop het fijn rusten is. De ruimtelijke ambient house van de Japanner zuigt je in het moment. Zijn tracks zijn vaak niet meer dan een loop die hypnotiserend is, maar nooit steriel of saai. Dat komt door de warme sound en de ondertoon van melancholie. Op altaarstuk ‘Heat’ breekt de zon echt door en is de groove verleidelijk en warm, bijna tropisch. Het mysterieuze gerikketik met een onderdrukte bas op ‘Heat 2’, wordt pas na drie minuten tegengekleurd door synthesizerakkoorden die zich als een spiraal rond de drums vouwen. Die zorgvuldige opbouw verraadt dat er heel goed over deze drumcomputerpoëzie is nagedacht. Schoonheid schuilt in eenvoud, bewijst Atobe. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●

    Scram C Baby: Give Us A Kiss

    Scram C BabyPop: Zoals wijnmerken een plaatje van een dier op hun etiket afbeelden - wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat het beter verkoopt - zetten rockbands graag een foto van een mooie vrouw op hun hoes. Slim van Scram C Baby, want de muziek van deze herintredende indierockers is veel beter dan de verweerde koppen van de bandleden doen vermoeden. Ze zijn inmiddels vaders en moeders van aanstormende nieuwe indiebands, maar met het creatief vermogen is nog niks mis. Juist wanneer je denkt dat hun album Give Us A Kiss een beetje op Pavement of Grandaddy begint te lijken, geven de Amsterdammers zichzelf een schop onder de kont en draait het een andere, onverwachte kant op. Neem het nummer ‘xxx’ dat start met een bak ruis en zich daarna ontwikkelt tot een gitaarfuzzende popsong met de geweldige strofe „you’re the flashlight of my life”. Zo’n band schijnt een lichtje in de Nederlandse indiewereld. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Muse: Simulation Theory

    MusePop: Wat verwacht je van een nieuw album van Muse? Een strak geregisseerd pandemonium met gitaren die vlijmscherpe solo’s afvuren, galmende uithalen van Matt Bellamy en een dreunende ritmesectie, wellicht. En wat krijg je op het achtste album Simulation Theory? Opnieuw een topzware combinatie, maar nu opgebouwd uit velerlei stijlen: dance, de suspense-strijkers uit filmmuziek, een enkele rocksolo en zware EDM-beats. Maar de motor is, verrassend genoeg, een luchtig soort humor. De vele overgangen in het nummer ‘Pressure’ bijvoorbeeld, worden vergezeld door vrolijke koortjes, een disco-ritme, pulserende noten en Bellamy’s falset-uithalen. Opening ‘Algorithm’ is een dreigend opgebouwde symfonie waarin de lagen elk een andere sfeer uitdragen. De precieze afwisseling van stijlen, ook binnen één nummer, maakt dit album veelzijdiger dan de voorgangers. De overdaad is hier aangenaam uitbundig. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Vince Staples: FM!

    Vince StaplesHiphop: Eerder dit jaar opende Vince Staples nog een crowdfundingcampagne: als hij twee miljoen zou ophalen, zou hij nooit meer een microfoon aanraken. Het is maar goed dat hij er lang niet genoeg geld mee binnenharkte, anders was er een paar maanden later geen fantastisch album als FM!. Op de op een uit Los Angeles afkomstige radioshow geïnspireerde plaat laat hij geen van de 22 minuten onbenut om de luisteraar iets duidelijk te maken. Met het feit dat sommige nummers klinken als clubplaten zet hij je op het verkeerde been, want de onderwerpen die hij aankaart zijn behoorlijk heftig. Zo schetst hij de tragedie van het leven als rechteloze Amerikaan, met pure wanhoop, angst en verlatenheid in het vooruitzicht. Dit is muziek die je snoeihard uit je open raam kunt blazen, maar ook rustig kunt luisteren als je op zoek bent naar meerdere lagen. En zelfs die vind je aanvankelijk niet allemaal. Vince Staples is hier om de harde waarheid te verkondigen. Bowie van Loon