Ze eindigt na het dorpsfeest bont en blauw in een politiecel

Wie: Maaike (26)

Kwestie: Beveiliger geslagen op dorpsfeest

Waar: Politierechter Utrecht

Als de zomer op zijn einde loopt, vieren de dorpen hun meerdaagse feesten. In Dronten heten die de Meerpaaldagen. De vaste ingrediënten zijn hier: braderie, inwoners die zo lang mogelijk op een hoge paal zitten, muziekoptredens en bier.

Maaike (toen 23) was er in 2015 met haar jongere zusje en ze dronk veel. Voor zo iemand als zij is dat „niet zo verstandig”, zegt politierechter Vegter. De jonge vrouw heeft de diagnose PDD-NOS, een autistische stoornis, en is vatbaar voor psychoses. Ze heeft een zeer hoog IQ en maakte haar universitaire studie niet af. Op vrijwillige basis is ze een jaar opgenomen geweest in een gesloten psychiatrische kliniek.

Dat wisten de beveiligers niet die tijdens de feesten zagen dat zij ruzie kreeg met haar jongere zus. Toen zij zagen dat de jonge vrouw haar zusje probeerde te slaan, grepen ze in. Eén van hen pakte de linkerarm van de slaande vrouw. Ze draaide zich naar hem toe en hij kreeg een gebalde vuist in zijn gezicht.

Wat daarna gebeurde, zegt de politierechter, moet een hele nare ervaring zijn geweest, vooral voor Maaike. Want, zegt de rechter, omdat niemand op dat moment wist dat je „zo iemand” het beste „de ruimte kan geven”, leidde een poging om een conflict te sussen tot een heftige worsteling waarbij meerdere mannen nodig waren om de jonge vrouw in bedwang te houden. Ze eindigt die nacht bont en blauw, met een afgebroken tand in een politiecel.

Maaike is niet bij de zitting aanwezig die drie jaar na het incident plaatsvindt. Ze woont inmiddels in de VS, vertelt haar advocaat, is getrouwd en omdat ze genaturaliseerd wil worden, kan ze het land niet verlaten. Ze schaamt zich diep voor het gebeurde en wil graag haar excuses aan de beveiliger aanbieden, zegt haar advocaat. Maaike kan zich voorstellen dat haar ‘rem weg is geweest’. Als iemand haar vastpakt, raakt ze in paniek en ‘moet’ ze los.

Haar ouders, beiden slecht ter been, zijn wel gekomen. Hun gezichten staan bezorgd. Ook haar jongere zusje is meegekomen. De rechter vraagt of zij degene is die hem een e-mail stuurde over de zaak die ze afsloot met „toedels”. Ze knikt, een beetje opgelaten nu haar informele groet wordt uitgesproken in de rechtszaal. In haar brief vertelde de jongere zus dat het ging om een klein incidentje tussen zussen dat grote gevolgen kreeg. De beveiligers zouden haar zus „bizar hard” hebben vastgepakt.

De officier van justitie biedt excuses aan voor het feit dat het drie jaar heeft geduurd voordat de zaak wordt behandeld. „Dat had zo niet gemoeten”, maar ze geeft er geen verklaring voor.

Het is de eerste en enige keer dat Maaike in aanraking is gekomen met justitie. De officier gaat ervan uit dat wat zij over die avond heeft verteld, klopt. Dat zij niet van plan was deze man te slaan en daar spijt van heeft. Maar het is maar de vraag of zij volledig ontoerekeningsvatbaar was, vindt de officier. „Mevrouw had fors alcohol gedronken en dat is toch een eigen verantwoordelijkheid.”

Dan de aanhouding. Die is „op z’n zachtst gezegd niet soepel verlopen”, concludeert de officier. De jonge vrouw heeft daarbij „het nodige letsel” opgelopen.

De officier concludeert dat Maaike haar leven op dit moment „redelijk op de rit lijkt te hebben”. Ze eist een geheel voorwaardelijke boete van 150 euro als stok achter de deur. Het gezicht van haar ouders lijkt enigszins te ontspannen bij het horen van deze eis.

De verdediging vindt dat Maaike geheel moet worden vrijgesproken, omdat ze vermoedelijk tijdens het voorval in een psychose is geraakt. Maar de politierechter ziet te weinig basis om dit vast te kunnen stellen. „Misschien is ze in een psychose geraakt toen zij op de grond is gewerkt.”

Ze had te veel gedronken en dat is haar aan te rekenen, vindt ook de politierechter. Hij volgt de eis van de officier en geeft een waarschuwingssignaal: een geheel voorwaardelijke boete van 150 euro.

Hij zegt erbij dat een voorval als dit in Amerika heel anders afgehandeld wordt. „Mijn Amerikaanse collega’s zullen denken: ‘Wat is dit nou voor een straf’. Maar in ons denkraam past het wel.” Tegen haar ouders: „Wilt u haar waarschuwen dat het in Amerika anders gaat?”

    • Merel Thie