Recensie

Visueel spektakel overstemt muziek van Flaming Lips in de Melkweg

Pop Andere bands zetten het confettikanon pas bij de feestelijke finale in. The Flaming Lips begonnen hun show ermee. Op het surrealistische feestje werd knap gemusiceerd.

Wayne Coyne van The Flaming Lips tijdens een concert in Zwitserland in 2017. Foto Ennio Leanza / EPA

Een dosis megalomanie kan zanger Wayne Coyne van The Flaming Lips niet worden ontzegd. Net als Elvis Presley begint hij zijn show met Also Sprach Zarathustra, bombastisch gespeeld op synthesizer en elektrische gitaar. Hij eindigde met licht van achteren onder een zelf opgetrokken regenboog, de armen gestrekt in een Jezuspose. De tour ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de band uit Oklahoma City brengt muzikaal weinig nieuws, maar wel een overdaad aan visueel spektakel. Waar andere bands het confettikanon pas bij de feestelijke finale zouden inzetten, begonnen The Flaming Lips ermee. Op een tapijt van gekleurde snippers werd het publiek vervolgens bekogeld met ballonnen, zilverpapiertjes en slingers uit de door Coyne afgeschoten feestartikelen.

Bij ‘Yoshimi Battles the Pink Robots’ werd een enorme roze robot opgeblazen, als troon bij Coynes futuristische moraalvertelling. De truc met de doorzichtige plastic bol waarin hij zich over de hoofden laat tillen kenden we al; ditmaal scoorde hij makkelijk met een van David Bowie geleend ‘Space Oddity’. Helemaal potsierlijk werd het bij ‘There Should Be Unicorns’ waarin de met apparatuur behangen zanger zich op een levensgrote lichtgevende eenhoorn door de zaal liet rijden, bij zijn door vocoder vervormde tekst over vlinders die je met ketchup eet en high worden in een love-generator.

In een zaal met veel meebrullende Amerikanen werd het een surrealistisch feest met uitbundige kleuren, gestroomlijnde muziek en een sjamanistische ceremoniemeester. ‘Do You Realize’, in 2009 verkozen tot Officiële Rock Song van de staat Oklahoma, werd een viering van het leven met de bezorgde toevoeging dat we eens allemaal dood zullen gaan. Dat The Flaming Lips de laatste jaren geen relevante platen meer maken, kon de sfeer van deze best of-show niet drukken. De overkill aan clowneske visuele middelen deed uiteindelijk af aan het feit dat de band achter die façade misschien wel beter musiceert dan ooit.

    • Jan Vollaard