Recensie

Men neme een kookwekker, en concentreren maar

Productiviteit De Pomodoro Techniek wil de werkende mens helpen zich beter te concentreren. Slimme methode. De bedenker weet zich alleen geen raad met collega’s.

Foto Getty Images

Men neme een kookwekker. Men zet de kookwekker op 25 minuten. Men werkt gefocust gedurende die tijd. Tring, de kookwekker loopt af. Men neme de kookwekker opnieuw en zet hem op 5 minuten. Dit is pauze. Men rust uit. Men doet deze combinatie vier keer achterelkaar. Dan neme men een langere pauze van 15 tot 30 minuten. En dan het hele riedeltje opnieuw.

Dat is het simpele recept van De Pomodoro Techniek. Vernoemd naar het Italiaanse woord voor tomaat, omdat de kookwekker van de bedenker van deze vorm van tijdmanagement, Francesco Cirillo, toevallig de vorm van een tomaat had. Volgens de ondertitel van de heruitgave van De Pomodoro Techniek, die kort geleden ook in het Nederlands verscheen, is dit „dé methode om urenlang geconcentreerd te werken” en „superproductief te worden”.

Kijk, dat kunnen we gebruiken. Want wie is er in deze moderne tijd niet constant afgeleid door e-mails, appjes, Facebook-updates, nieuwsalerts en telefoontjes? En, mocht je in een kantoortuin werken, dan komen alle notificaties en gesprekken van je collega’s daar nog eens bij. Urenlange concentratie? Vijf minuten ongestoord aan één taak werken is al veel.

Perfecte timing voor een hereditie dus – Cirillo deelde zijn methode ruim tien jaar geleden voor het eerst in boekvorm met de wereld. Hij vond de techniek uit toen hij als student ten onder dreigde te gaan aan uitstelgedrag. Cirillo wil ons helpen tijd te gebruiken als een waardevolle bondgenoot: „Om te bereiken wat we willen, zoals we het willen.”

Meer rust, meer doen

Het toeval wil dat uw recensent sinds drie jaar de pomodorotechniek gebruikt. Ik kreeg het recept van een goede vriendin toen ik haar vertelde dat ik het gevoel had constant bezig te zijn en toch weinig uit mijn handen te krijgen. Dit, zei ze, zou me helpen om meer rust te ervaren én tegelijkertijd meer te doen.

Eenvoudig en effectief, bleek. Ik werk gefocust in korte sprintjes van 25 minuten. Afleidingen, bijvoorbeeld een plotselinge ingeving om een bioscoopfilm te kiezen voor die avond, zijn gemakkelijker te weerstaan. Dat soort dingen bewaar ik voor mijn pauzes. Door de regelmatige rustmomenten houd ik de hele dag meer energie.

Maar de techniek heeft één grote beperking, is mijn ervaring. Het werkt alleen als ik afgezonderd werk, aan projecten die weinig overleg vergen. Als ik daarentegen tussen mijn collega’s zit en taken doe waarbij ik anderen moet aansturen, of, God verhoede, anderen naar mijn bureau komen met vragen en opdrachten, dan raakt het ritme van concentratie-pauze-concentratie-pauze constant verstoord.

Ik opende de De Pomodoro Techniek dan ook met de hoop dat Cirillo de oplossing zou onthullen hoe je ook te midden van de chaos je focus bewaart.

Helaas. Hij erkent het probleem zelfs amper, zoals onder andere blijkt uit deze zin, wat mij betreft de grappigste van het hele boek: „Mensen die in een omgeving met anderen werken kunnen onderbroken worden.”

Kunnen! Beste meneer Cirillo, u zult bedoelen: ‘Mensen die in een omgeving met anderen werken zullen absoluut, zonder enige twijfel, honderd procent zeker, de hele dag door onderbroken worden.’

Onhaalbaar

Cirillo hoort, zo geeft hij op andere plekken in het boek toe, wél vaak van mensen die met zijn methode beginnen dat ze binnen één pomodoro-eenheid, dus een half uur, wel tien keer onderbroken worden door externe factoren, oftewel, iedere twee tot drie minuten.

De oplossing van Cirillo is even simpel als onhaalbaar: bescherm je pomodoro-eenheid te allen tijde! Iedere persoon die iets wil vragen of overleggen stuur je weg met de mededeling: ‘Ik zit midden in een pomodoro, ik kom er later op terug’. Mails beantwoord je ook pas als het jou uitkomt, net als telefoontjes, die je rechtstreeks naar je voicemail laat gaan.

Nu snap ik dat je niet ieder brandje direct moet blussen. Maar wat me stoort aan Cirillo – en veel andere timemanagementadviseurs met hem – is dat hij alle communicatie op het werk beschouwt als pure afleiding. Dat blijkt als hij vaststelt dat sommige mensen niet meer dan twee of drie pomodoro’s per dag „aan werk” besteden, omdat de rest van de pomodoro’s „opgaan” aan vergaderingen, telefoontjes en e-mails.

Alsof we onze werkmail slechts gebruiken om filmpjes van dansende katten rond te sturen en we bij iedere vergadering nutteloos in de ruimte kletsen. Ja, dat komt soms voor, maar vaker dan dat zijn al die overlegjes, telefoontjes en mails simpelweg nodig om ons werk te doen. Om een bedrijf te laten draaien, om klanten te helpen, om samen aan projecten te werken.

Ook vind ik het enigszins egocentrisch dat de rest van de wereld moet wijken zodat jij je pomodoro kunt ‘bewaken’, zoals Cirillo dat noemt. En wat als degene die jij hebt afgescheept of geblokkeerd ook de techniek gebruikt? Dan bel je later terug, of loop je langs diens bureau, en zegt diegene op zijn of haar beurt: ‘Sorry, maar ik zit midden in een pomodoro, ik kom er later op terug’. Lekker efficiënt.

Waar de pomodorotechniek wel goed voor werkt zijn taken waarbij jijzelf de grootste stoorzender bent. Bijvoorbeeld het lezen van een boek of een rapport, of het schrijven van een lange tekst. De afgebakende blokken helpen dan om niet tussendoor op Facebook te verzanden, of een pizza te bestellen – het favoriete voorbeeld van de Italiaan Cirillo.

Slimme marketingtruc

Ongeveer een derde van het boek wordt gevuld door diagrammen en schema’s die weinig toevoegen aan de tekst. Het lijkt vooral een truc om snel papier te vullen. Net als de 25 pagina’s waarop alleen een reuzegrote tomaat staat met een hoofdstuktitel. Zo zit je snel op 200 pagina’s papier. Mooi kaftje er omheen en je hebt iets wat je als boek kunt verkopen.

Ik geef vijf ballen voor de techniek, en één bal voor het boek. Een tip: op de Engelstalige Wikipediapagina over de Pomodoro Technique staat een duidelijke handleiding die Cirillo ooit schreef voordat hij in handen van een slimme uitgever viel. Gratis. En maar 45 pagina’s. Kost slechts twee tot drie pomodoro’s om te lezen.

Of, nog sneller, herlees de eerste alinea van dit artikel, zet je timer en begin direct. Al doe je het maar voor een uurtje per dag, je zult merken dat je veel gedaan krijgt. Kun je de rest van de dag weer filmpjes rondmailen.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.

    • Ykje Vriesinga