Brieven

Brieven 12/11/2018

Vrachtverkeer

Lucht voor Schiphol

Wat een negatief-tendentieuze kop boven het artikel over de zijderoute en vrachtluchtvaart, in het economiekatern van 8 november: ‘Nieuwe Zijderoute gaat ten koste van vrachtvervoer via Schiphol’. Ik snap dat deze bewering uit een studie komt (van ING), maar ook de ‘vlag’ boven het artikel vermeldt nog eens dat de spoorroute de vrachtluchtvaart onder druk zet. Maar dat is toch precies wat we willen: vracht en passagiers in de trein als dat maar even kan. Bij EenVandaagwerd donderdag – opnieuw – gemeld dat Schiphol aan de grens zit van vliegbewegingen en milieueisen. Hangt NRC nog het paradigma aan dat Schiphol moet groeien? Het stuk gaat althans mee met de toonzetting van het ING-rapport. De kop had ook kunnen zijn: Lucht voor Schiphol dankzij zijderoute.

Gekozen burgemeester

Wat zou er te kiezen zijn

Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet waarom politiek Den Haag de afgelopen pakweg twintig jaar niet of nauwelijks stilgestaan heeft bij de bevoegdheden en verantwoordelijkheden van een burgemeester. Ontbreekt een fundamenteel staatsrechtelijk inzicht of is het de opportunistische politieke agenda waarin ‘democratisering en modernisering’ zo mooi klinken? Want er wordt wel geroepen om de gekozen burgemeester, maar verkiezingen kun je toch alleen maar houden als kandidaten zich kunnen onderscheiden door hun standpunten over de wijze waarop ze het ambt willen bekleden? Terwijl dat helemaal niet kan.

Je moet er toch niet aan denken dat, met name in de grote steden, elke vier of misschien zes jaar de mensen weer tegen over elkaar komen te staan in een geldverslindende campagne die nauwelijks ergens echt over kan gaan. De korte lontjes worden alleen maar korter en de tegenstellingen zullen steeds meer vergroot worden in plaats van overbrugd – wat toch de typerende taak is van een burgemeester die bóven de partijen kan staan.

Het zou mij ook verbazen als je de competenties waarover een burgemeester vandaag de dag dient te beschikken in een maatschappij die geen minuut meer stilstaat, in grote mate aantreft bij mensen die de arena van een verkiezingscircus willen betreden met alle afbreukrisico’s van dien.

Ik hoop dat de Eerste Kamer en de media onze politici hier veel indringender op gaan bevragen.

Parthenonsculpturen

Gebruik de juiste naam

De meeste mensen die weleens het nieuwe Akropolismuseum hebben bezocht en/of zich hebben verdiept in de geschiedenis van de Parthenonsculpturen zullen het met Joyce Roodnat eens zijn dat deze marmeren beauty’s daar en nergens anders thuishoren (Die ‘Elgin marbles’ moeten terug, 8/11). Het oude excuus dat deze kunstwerken beter geconserveerd zouden blijven in het British Museum is allang niet meer geldig. Sinds 2009 staat er dichtbij de Akropolis op een ideale locatie een schitterend museum waarvan de bovenste verdieping helemaal is ingericht voor de ‘thuiskomst’ van deze meesterwerken. Om dit te benadrukken heeft de architect Bernard Tschumi deze verdieping exact dezelfde oriëntatie gegeven als het Parthenon. De bezoeker kan als het ware om het Parthenon heen lopen en de metopen, friezen en beide gevelvelden van dichtbij bewonderen. Melina Merkouri, de alom gerespecteerde en geliefde minister van Cultuur in Griekenland in de jaren ’80, heeft zich sterk gemaakt voor de terugkeer van de Parthenonsculpturen en net als zij, heb ik een grote hekel aan de naam Elgin marbles. Zij zei: „We kennen de David van Michelangelo, we kennen de Mona Lisa van Da Vinci. Er bestaan geen ‘Marbles van Elgin’ of ‘Elgin marbles’”. Laten we ophouden met die beeldhouwwerken van Phidias en zijn helpers zo te noemen, en liever spreken van Parthenonsculpturen.

    • Henk Dokter
    • Otto Genee
    • Guy Borghans