Recensie

Slamdansen en heupwiegen op denderend White Denim

Recensie

Tijdens een daverend optreden in Paradiso lieten de razendsnelle rockers van White Denim het publiek slamdansen en heupwiegen tegelijk. „Wearethrilledtobebackweloveithere.” Zondagavond de herhaling in Nijmegen.

White Denim tijdens een eerder concert. Foto Julian Bajsel

Wat als de Ramones muzikaal een beetje meer onderlegd waren geweest, met een stiekeme voorliefde voor jazzrock, Zappa en ZZ Top? Dan zouden ze geklonken hebben als White Denim, een onhoudbaar doordenderend rockmonster uit Austin, Texas. Met 27 nummers in anderhalf uur kwamen ze dicht in de buurt van een nieuw Paradisorecord. Zeker als je bedenkt dat het viertal de neiging heeft om midden in een dampend boogienummer opeens de diepte van een psychedelische fusion-omweg in een afwijkende maatsoort te zoeken. Adempauzes gunden deze morsig ogende mannen zich alleen om snel een gitaar te stemmen. Of nog sneller „wearethrilledtobebackweloveithere” te roepen.

Voor de rest werd er stevig door gestampt, in de geest van het nieuwe album Performance dat muzikaal alle kanten op vliegt zonder het einddoel – muziek die zich leent voor een daverend liveconcert – uit het oog te verliezen.

Frontman James Petralli is een plattelandse versie van Frank Zappa, met een warrige haardos en de neiging om bij instrumentale passages als een jojo over het podium te schieten. Zijn wahwahpedaal is als een gymnastiekapparaat; hij swingt met zijn hele lichaam wanneer hij het effectapparaat bedient. Zijn gitaarspel is even soepel als virtuoos. Met de supersnelle en vele malen herhaalde gitaarriff van ‘At Night in Dreams’ gaf hij Jan Akkermans snarensalvo uit ‘Russian Spy and I’ het nakijken. In het onweerstaanbaar rockende ‘Shake Shake Shake’ ging de hele band in overdrive, nog eens anderhalf keer zo snel als in het uur daarvoor.

Het knappe van White Denim is dat ze al die instrumentale poespas niet uithalen om het publiek sterrenstof in de ogen te strooien, maar dat de complexe wisselwerking tussen bas, drums, gitaar en toetsen een swing dient die in de rock zelden gehoord wordt. Je kon er op slamdansen en heupwiegen tegelijk.

    • Jan Vollaard