Recensie

Op festival Rockit zweept Gogo Penguin het publiek op

Recensie

Op deze tweede editie van Rockit in Groningen viel hoofdact Pharoah Sanders tegen. Maar anderen, zoals Aziza, Gogo Penguin en STUFF. brachten wel de energie die bij dit jazzfestival hoort.

Nubya Garcia op Rockit. Foto Niels Knelis Meijer

Hij ziet er uit als een oude skateopa – petje opzij, baggy kleding, gympen. 78 jaar is de Amerikaanse saxofonist Pharoah Sanders inmiddels, de zware tenorsaxofoon om zijn nek trekt het lijf nog wat krommers. Een tijd lijkt de bejaarde wit bebaarde jazzster op het festivalpodium van Rockit een beetje voor zich uit te suffen, op een stoel schuin achter de vleugel. Dan schuifelt hij naar voren. Weifelend klinken eerste luie noten. Dan wordt het veelbelovender. Ha, daar is die waarachtig heldere diepe sound met veel boventonen. Tot Sanders er abrupt weer een punt achter zet. Genoeg even zo, leest zijn gezicht. Ruim baan voor de pianosolo.

Het geestdriftige, eendaagse Rockit Festival in de Oosterpoort in Groningen sloeg vorig jaar in als een komeet. De komst van Herbie Hancock, de jazznestor wiens elektronische klassieker ‘Rockit’ dit nieuwe jazzfestival zijn naam gaf, had een tweeledige uitwerking. Hancock (78, net als Sanders) zette als grote publiekstrekker het ‘North Sea Jazz van het noorden’ op de kaart. Bovendien toonde de muziekavonturier buitengewoon veel speellust, hetgeen een kwaliteitsstempel drukte op het hele programma.

Deze tweede editie, met zes podia zaterdag in de Oosterpoort, riep de komst van Pharoah Sanders - een van de laatste levende groten uit het freejazz sixties tijdperk – minder opwinding op. Rockit trok minder bezoekers. En dit concert van de saxofonist die vorig jaar op Le Guess Who stond en dit jaar nog op North Sea Jazz, was geen klapper. De stramme blikvanger liet het vooral over aan zijn kwartet, en verzandde zelf in malle dansjes of een onnavolgbare scat.

Vlaamse jazz

Nee, de opwinding moest van andere, meer opgeladen, vrije geesten komen. Wat waren er veel andere sterke saxofonisten aanwezig. Chris Potter bij titanenband Aziza met contrabassist Dave Holland, gitarist Lionel Loueke en drummer Eric Harland. James Brandon Lewis met zijn gespierde, energieke sound. Steve Coleman: bedachtzaam en aards in kwartetvorm. De kneiterharde, tegen de muren opspattende punkjazz die Benjamin Herman met zijn band Bughouse leverde. De pittige groovejazz van het Britse talent Nubaya Garcia.

Benjamin Herman op Rockit.

Foto Niels Knelis Meijer

Dat Rockit de jazz uiterst nadrukkelijk open gooit geeft vleugels. „Jazz and beyond”, zegt de affiche, wat zoveel betekent als: kom maar door met alle progressieve mengvormen. Uitzien dus naar toetsenist Aaron Parks die met zijn nieuwe band Little Big alles losjes langs rock, r&b en elektronische muziek open gooide. Al was de gitaar van Greg Touhey dwingender in het groepsgeluid dan je zou hopen.

De Vlaamse jazz sprong er uit. De ruige sound van het trio Dans Dans. Maar vooral STUFF. (met punt) van drummer Lander Gyselinck met zijn wervelende ‘jazztronics’, die jazz vervlecht met dwarse funk, hiphop en elektronica. Wat goed dat dit bandje met zijn elektronische sax, ritmisch ademstotende drums, ontregelende scratches, kleurige akkoorden en speedy gitaarklanken steeds weer verder komt.

Dat was niet het gevoel dat trompettist Terence Blanchard en zijn E-Collective achter liet. Zijn elektronische verkenningen verliepen moeizaam, mede door technisch mankement. Dat hij ook veel soundeffecten uit zijn keyboard wilde halen was weinig aanstekelijk. Lang was het wachten naar die ene frase op zijn trompet die je als bezoeker gewoon echt raakt.

Daar hoefde Gogo Penguin weinig moeite voor te doen. De band uit Manchester heeft zijn moderne triojazz naar een groot publiek weten te brengen. De improvisaties hadden opzwepende elementen uit de dance, zoals stroboscopisch licht dat uitroeptekens plaatst. De repetitieve patronen raasden voortdurend in kolken voor een juichend publiek. Energie die precies past bij de spirit van Rockit.

    • Amanda Kuyper