Brieven

Brieven

Illustratie Cyprian Koscielniak

In zijn artikel Perfect gefileerd (Het Blad #26, november 2018) schrijft Joël Broekaert over een vismarkt in Hongkong: „Op een lange toonbank ligt een flinke vis uitgestald als een IKEA-bouwpakket. Ertussen klopt een hart. Het is het hart van een karper.” Wat later zegt hij: „De meester-visboeren op de markt in Hongkong kunnen de karper zo precies ontleden, dat het hart blijft kloppen terwijl de vis helemaal uit elkaar ligt. Zo lang het klopt – dat kan het nog een uur blijven doen – is het visvlees vers.”

Hij beschrijft hier de ontleding van een lévende vis – een dier met een goed ontwikkeld zenuwstelsel – alsof het de demontage is van een machine. Zonder enige afschuw over deze meedogenloze marteling, die wel een uur kan duren. ‘Zolang is het visvlees vers’, moet dan als verklaring gelden. Tevens vertelt hij dat de Chinezen al 3.000 jaar geleden met dit werk begonnen zijn: „Genoeg tijd om het fileren te perfectioneren.”

Het is verbijsterend dat er zo – zonder enige empathie – wordt geschreven over de onmenselijke behandeling van hoog ontwikkelde dieren.

Maar vissen kunnen nu eenmaal niet spreken en voor zichzelf opkomen. Dat moeten mensen doen, die massaal hun afschuw hierover uitspreken.

    • H.A. van Lith