Brieven

Brieven

Paul Scheffer begint zijn column Onze morele boekhouding klopt niet meer (7/11) met: „We redden banken en laten ziekenhuizen failliet gaan.” Daarin schuilt een onjuiste suggestie. Ook banken gaan failliet, zie bijvoorbeeld Lehman Brothers en DSB. Alleen bij Nederlandse systeembanken, waarvan faillissement tot onevenredige schade zou leiden voor velen, grijpt de Nederlandse overheid in. Dat doet zij door leningen te verstrekken of aandelen te kopen. De leningen moeten met rente worden terugbetaald (zoals bij ING is gebeurd) en aandelen kunnen op een later tijdstip, als het weer beter gaat, bij hogere koersen worden verkocht (wat bij ABN Amro is en zal worden gedaan). Er is dus, ter vermijding van hun faillissement, géén overheidsgeld in de banken gestopt in de vorm van een gift. Zo’n aanpak was bij de ziekenhuizen niet mogelijk. Het Slotervaartziekenhuis was eigenlijk overbodig, verlieslatend en niet rendabel. Geld dat er nog zou worden in gestopt zou verdampen. In zijn rubriek Haagse Invloeden (3/11) beschreef Tom-Jan Meeus hoe voormalig staatssecretaris Hans Simons in 2001 een onderzoek deed naar het Slotervaartziekenhuis. Hij concludeerde dat continuering van de ziekenhuiszorg bedrijfseconomisch onverstandig was, en bedacht, toen al, een plan om de gevolgen van sluiting op te vangen. De overheid heeft dus verstandig en in het belang van de bevolking gehandeld door op de boven omschreven wijze met de banken en de ziekenhuizen om te gaan. De slogan van Scheffer vind ik te gemakkelijk.


Faillissementscurator
    • Michel Rompelberg