Opinie

    • Arjen Fortuin

Verteerd door monsterlijke schaamte

Zap Weinig roept zo’n afwijzing op als alles wat met pedofilie en kinderporno te maken heeft. De woede op de schuldige breidt zich al snel uit tot de partner, laat de documentaire ‘De vrouw van een pedofiel’ zien.

‘Kate’ over haar man in De vrouw van een pedofiel (BNNVARA)

Haar man zat altijd graag alleen op zijn kamer, een beetje werken achter de computer, dingen opzoeken. Zo zijn mannen nu eenmaal, zo lopen huwelijken soms. Tot de politie ineens op de stoep stond. Alex, vader van twee net volwassen dochters, zei alleen nog maar: „Ik ben geen pedofiel, ik ben geen pedofiel.” Dat kon zo wezen, maar zijn pc stond vol kinderporno.

In de eerste scène van de Engelse documentaire De vrouw van een pedofiel zien we Kate, de vrouw van Alex, vuilnis wegbrengen. Met een strak gezicht knikt ze in de richting van de verschillende buurhuizen: „Dat is een schat. Die is vreselijk. Vreselijk. Vindt het moeilijk om met me te praten. Vijand. Vijand. Aardig.”

Kate wordt verteerd door monsterlijke schaamte. En door woede, jegens de man die die schaamte over haar heeft afgeroepen. Bijna even kwaad is ze op de buren, die haar medeverantwoordelijk houden voor de daden van haar man. Er worden de vreselijkste dingen over haar geschreven online.

Weinig roept zo’n radicale afwijzing op als alles wat met pedofilie en kinderporno te maken heeft. De woede op de schuldige breidt zich al snel uit tot de partner, want die moet het toch gemerkt hebben? Kate lijdt extra omdat haar dochters zich vergevingsgezind tonen. Papa was ziek, seksverslaafd, legt de oudste uit. Waarschijnlijk had zij al eerder opgepikt dat er sleet zat op de verbintenis tussen haar ouders.

Lees ook: Zo is het om te leven als pedofiel

Dat is de eenzaamheid van de vrouw van een pedofiel: verstoten door haar omgeving, dubbel bedrogen door haar man. En die porno is tot daar aan toe, maar wat heeft hij gedacht toen hij naar zijn dochters keek, naar hun vriendinnen? Heeft hij ooit echt…? „Hij moest naar mij kijken,” zegt Kate. Alex woont nu in een caravan 250 kilometer verderop. Zijn foto’s zijn van de muur gehaald. Op de enige afbeelding die nog aan haar huwelijk herinnert, poseert Kate in bruidsjurk – met haar moeder.

Het kan ook anders: de wat oudere Helen stuurt haar man Robert, ook een kinderpornokijker, foto’s van de kippen als hij in de gevangenis zit. „Als ik bij hem op bezoek ga, voelt het als een date.”

Hij komt vrij en zij richt een huurhuis in de buurt voor hem in. Van de rechter mag hij niet met de kleinkinderen in één huis slapen – en van zijn schoondochter al helemaal niet. Die heeft borstvoeding gegeven in aanwezigheid van Robert en weet nu dat hij op zolder zich niet alleen aan modeltreinen wijdde, maar ook keek naar video’s die begonnen met borstvoeding, maar veel erger eindigden. „Foto’s uit de ernstigste categorie”, zegt Helen.

Het lijden wordt in De vrouw van een pedofiel scherp in beeld gebracht – misschien wel iets te scherp. Dat heeft te maken met een technische vondst van regisseur Colette Camden (Channel 4). Ze filmde de hoofdpersonen, sneed de geluidsband los en liet acteurs al playbackend de interviewscènes naspelen.

Het zal de geïnterviewden openhartig hebben gemaakt, maar in de loop van de film kreeg ik ook een steeds groter gevoel van onechtheid. De woorden die ik hoorde waren authentiek, maar de mensen die ik zag waren ‘gewoon’ acteurs die hun interpretatie aan een scenario gaven.

Eigenlijk is het bizar dat mensen die niets misdaan hebben, weg willen duiken voor hun omgeving – hier past meer maatschappelijke vergevingsgezindheid. Al is het maar omdat de Britse politie schat dat er alleen al in dat land 100.000 mannen stiekem kinderporno kijken als ze zich hebben teruggetrokken in hun werkkamer of op hun hobbyzolder.

    • Arjen Fortuin