Trainen voor een marathon kan aanvoelen als lopen in het donker

42,195 km Schrijver Abdelkader Benali maakt zich op voor de marathon van Rotterdam. Hoe bereidt hij zich voor?

Illustratie Merel Corduwener

Ik loop om zes uur ’s avonds langs een donkere rivier. De rivier kan ik niet meer zien. De weg is slecht verlicht. Kan de gemeente Amsterdam niet zorgen voor fatsoenlijke verlichting voor avondlopers? Op sommige gedeelten is de verlichting uit. Ik ben onzichtbaar voor het verkeer om me heen. Fietsers passeren mij en verlichten zo mijn pad. Het duister slokt me daarna weer op. Nederland voelt aan als een leeg land. Het is tijd om in een reflecterend hesje te lopen. De reddingsboei van de winterloper. Wie zo’n hesje niet draagt speelt met zijn leven. Ik heb zo’n hesje niet aangetrokken. Ik speel met mijn leven. Mijn schoenen reflecteren een klein beetje. Er zitten steeds meer reflectiestukken verwerkt in de bovenkleding en in de lange broek. Maar dat is niet genoeg.

Uit het aanbod van reflecterende kleding en attributen zal ik een keuze moeten maken. Het verkeer op de weg is toegenomen. Scooters schieten op een paar centimeter afstand langs me heen. Ergens in een la heb ik een handig koplampje liggen voor op mijn hoofd. Dat gaat de volgende keer mee.

Nu is het te laat. Ik zie geen hand voor ogen. Vroeger zag je niet zoveel lopers met fluorescerende hesjes. De tijden zijn veranderd. Een goed voorbereide loper heeft een hesje aan en vaak ook nog een flikkerend lichtje om de arm. Pure noodzaak.

Mijn handen voelen voor het eerst dit jaar koud aan, de wind van de onzichtbare rivier blaast er tegenaan.

Sneller lopen maar. Wie traint voor de marathon zal vaak alleen de weg op moeten. Een lange duurloop duurt een paar uur. Men verdwijnt in de duurloop. Ik denk aan wat de Surinaams-Nederlandse basketballer Francisco Elson op Radio 1 heeft gezegd. Hij heeft als enige Nederlander ooit de hoogste titel in het Amerikaanse NBA-basketbal gehaald. Hij vertelde over die ervaring. Willemijn Veenhoven van De Nieuws BV vraagt hem hoe hij zich voelde de dag na de overwinning. Zijn antwoord was opvallend nuchter. Hij had zijn doel bereikt.

Waarom al deze inspanning, al dit trainen, al deze opoffering voor een race die na een paar uur voorbij is

Een duidelijk doel om naar te streven is belangrijk. De 42 kilometer en 195 meter van de marathon lopen. Een duidelijker doel is er niet. Trainen voor een marathon kan aanvoelen als lopen in het donker. Waarom al deze inspanning, al dit trainen, al deze opoffering voor een race die na een paar uur voorbij is. Ik voel me heel zwaar worden. Ik wil stoppen met lopen om dat gevoel van uitzichtloosheid uit mijn hoofd te krijgen. Het donker verduistert al mijn ambitieuze plannen. Niet zeuren, Abdelkader, lopen!

Gewoon alleen maar lopen. Deze stap die ik zet. Die stap kan ik zien. De rest niet. De rest is ook niet belangrijk. Ik tel elke stap. Bij mijn volgende avondtraining moet ik echt zo’n hesje aan hebben. En een lichtarmband. En een lampje op de kop. Ik moet mezelf verlichten.

Bevrijd van start en finish ren ik door naar huis. Als ik het huis inloop, baad ik in het licht.

    • Abdelkader Benali