Het NK canicrossen, oftewel achter je hond aan rennen

Canicrossen Met je hond hardlopen is een echte sport. Bij canicrossen binden baasjes zich vast aan hun hond en rennen er dan achteraan. Dit weekend is het NK in Oss.

Danny Bekker traint met zijn husky Gaia. Foto Folkert Koelewijn

Danny Bekker (30) doet zijn husky Gaia een tuig aan en doet ook zijn eigen gordel om. Ze drinken allebei water, Gaia wild, Bekker gecontroleerd. Ze gaan zo trainen: zes kilometer door Buitenplaats Leyduin in Vogelenzang.

Als ze naar de rand van het bos lopen, komen de zenuwen bij Gaia. Terwijl Bekker zijn sporthorloge aanzet, gaat ze steeds harder lopen, springen zelfs. Ze trekt aan haar lijn en begint te blaffen. Ze weet dat ze gaan rennen, canicrossen. De sport bestaat, in de woorden van vereniging Canicross Nederland, uit niet meer dan zo hard mogelijk achter een hond aan rennen. De gordel van de baas zit met een lijn van maximaal twee meter vast aan het tuig van de hond.

Vier vrouwen, vier mannen en acht honden komen op deze regenachtige woensdagavond samen op een parkeerplaats in Vogelenzang. Ze gaan een zogenoemde trektraining doen, waarmee mensen hun conditie versterken en de dieren wordt geleerd afleiding te negeren en commando’s op te volgen.

Veel canicrossers lopen met speciaal gefokte greysters, honden die door hun bovengemiddelde kracht en snelheid de beste resultaten neerzetten. Deze zondag is het NK in Oss. Meer dan 150 hardlopers uit heel Nederland doen met hun honden mee. Van Canicross Nederland mag in theorie ieder ras meedoen. Bij wedstrijden lopen bijvoorbeeld ook husky’s en asielhonden zonder stamboom mee.

Waar canicross precies is ontstaan, is niet helemaal duidelijk. Een veel aangehaalde theorie is dat de sport is begonnen als methode om sledehonden in Canada buiten het sneeuwseizoen te trainen. In de jaren negentig waaide de sport over naar Frankrijk, waar de naam canicross voor het eerst gebruikt werd. Inmiddels wordt het in verschillende Europese landen beoefend. In Nederland canicrossen enkele honderden mensen, volgens een schatting van Canicross Nederland.

De wedstrijden in Nederland verschillen in lengte, van één tot acht kilometer. Wie de uitslagen vergelijkt met de tijden die de deelnemers zonder hond lopen, ziet meteen het verschil met gewoon hardlopen: de hond helpt de loper tot drie kilometer per uur sneller te gaan.

Harder lopen dankzij je hond

„Links! Rechts! Go, Gaia, go!” moedigt Danny Bekker aan terwijl hij achter haar aan rent. Hij loopt licht gebogen, alleen zijn voorvoeten raken de grond. Gaia’s tong hangt uit haar mond, haar poten schieten over de natte bospaden.

Foto’s Folkert Koelewijn

Fred Hazeleger (55) zit in het bestuur van Canicross Nederland, en zijn vrouw Marianne van de Linde (56) in dat van de internationale canicross-federatie. Van de Linde won in het verleden tientallen medailles, waaronder enkele gouden, als langeafstandloopster. Ook Hazeleger is een fanatieke sporter. In 2005 namen ze een hond, niet veel later ontdekten ze canicross.

„Er zijn twee redenen waarom mensen de sport leuk vinden”, zegt Hazeleger. „Voor de een is canicross hardlopen met je hond, voor de ander is canicross harder lopen dankzij je hond.” Hij en zijn vrouw zijn van de tweede school. „Een tijd geleden heb ik 14,5 minuten gelopen op de vijf kilometer: twee minuten sneller dan me ooit zonder hond is gelukt.”

Canicrosswedstrijden zijn niet alleen een strijd tussen de hardlopers, ook de dieren willen elkaar aftroeven. De honden stuiven bij de start weg en proberen elkaar steeds in te halen. Soms slepen zij de loper letterlijk vooruit, op andere momenten staat de lijn niet op spanning en is het de mens die de hond aanjaagt.

Als Gaia een slootje ziet, begint ze harder te trekken. Als ze het water in rent om af te koelen, sleurt ze hem bijna mee. Samen met de andere honden stampt ze door het frisse water.

Lees ook over de social run: Dat hardlopen moet wel gezellig blijven

Volgens de canicrossers vinden hun honden het trainen en de wedstrijden geweldig. Het geblaf en gespring voorafgaand aan een loop moet als bewijs dienen dat de dieren er zin in hebben. Dat ze uit zichzelf wegsprinten en gedurende de loop het tempo hoog houden, toont hoe leuk ze het vinden, beargumenteren de sporters.

Niet iedereen is het hiermee eens. De Dierenbescherming waarschuwt dat de honden over de grenzen van hun fysieke vermogen kunnen gaan bij wedstrijden. „Als er iets te winnen valt, kunnen baasjes zich laten meeslepen door hun fanatisme en hun hond te hard pushen”, zegt een woordvoerder.

Verzorging

Ineke van Herwijnen, directeur van de Hondenbescherming, is het eens met de kritiek. Maar, benadrukt zij, canicross is ook een goede manier om de dieren te laten bewegen en de band tussen baasje en hond te versterken.

Het wedstrijdelement kan daarnaast ook positieve gevolgen hebben, denkt Van Herwijnen. „Mensen willen graag ergens naartoe werken. Zonder die wedstrijden zouden de canicrossers waarschijnlijk veel minder vaak naar buiten gaan met hun hond.” Ze raadt de sporters aan hun hond regelmatig te laten controleren door een arts en te trainen met een erkend trainingsschema om blessures bij mens en dier te voorkomen.

Foto Folkert Koelewijn

Om de gezondheid van de dieren te beschermen, worden bij wedstrijden alle honden gecontroleerd door een dierenarts, zegt Hazeleger. Ook staan bij de finish zandbakken gevuld met water zodat de dieren meteen kunnen afkoelen. Als het warm is, worden wedstrijden vervroegd of ingekort.

Op deze woensdag in Vogelenzang wordt ook met aandacht voor de honden gezorgd. De loop voert langs een sloot om de dieren te laten afkoelen. Na afloop krijgen de honden een emmer water voor zich.

Gaia schept snel het water in haar bek. Daarna opent Danny Bekker de achterdeur van zijn auto en springt Gaia in de reiskennel. Haar bemodderde poten strekt ze voor zich uit, ze legt haar kop erop en sluit uitgeput haar ogen.

    • Floor Bouma