Brieven

Brieven

Foto Olivier Middendorp

De rechter die moet beslissen over het lot van de edelherten heeft tijd nodig voor haar besluit (Verhuizen, doodschieten of zo laten, 4/11). Het is ook geen kattenpis om de kluwen van wildernisdromen, maakbaarheidsgeloof en hoogoplopende emoties te ontwarren. De inzet van de tegenstanders van het natuurbeleid in de Oostvaardersplassen is taai en hun standpunten worden steeds onbuigzamer. Hebben die actievoerders niets beters te doen dan bakkeleien over dit ontspoorde proefveldje voor natuurbeleid? Zien zij door de geweien ons uitstervende polderland vol dierenleed nog wel? Tenslotte sterven dagelijks tienduizenden grazers, spuiten we routineus het bodemleven en de vliegende insecten dood en pompen we de zoden vol mest en de atmosfeer vol kooldioxide. Dat is veel desastreuzer voor onze natuur dan een beheersmaatregel in de Oostvaardersplassen. Bereid om in te schikken zijn we niet. We dempen slechts ons schuldgevoel door het lidmaatschap van natuurorganisaties, door te trutten met vetbolletjes of een vlinderstruik en wat minder vlees eten. Iedereen zoekt de aflaat die hem past. Voor een enkeling is dit het aanspannen van een rechtszaak of het bedreigen van een boswachter. Het is echter de allerhoogste tijd om de strijdbijlen te begraven en gezamenlijk op te trekken om de natuur in ons gehele land te redden!


Auteur van Heibel in de polder. Natuur in Nederland


    • Roelke Posthumus