Brieven

Brieven 8/11/2018

Kinderpardon

Rechtsstaat is argument

Geen politicus heeft nog argumenten bij het opspelen van een individueel geval als nu met het jongetje Nemr, aldus Tom-Jan Meeus (Hoe wij kinderen zijn gaan ontmenselijken, 6/11). Misschien mag ik als eenvoudige burger een poging doen: omdat we een rechtsstaat zijn waarin bij besluitvorming meerdere belangen en risico’s worden gewogen. Met het verlenen van asiel aan Lili en Howick kreeg ik voor het eerst het gevoel niet meer in een rechtsstaat te leven. Dit besluit kan ik niet anders verklaren dan als gevolg van de enorme druk (staatssecretaris Mark Harbers moest zelfs onderduiken) die mede door Bekende Nederlanders is uitgeoefend. Dat deze druk werkt, is ondemocratisch.

Zorgkosten (1)

Zo simpel is het niet

Met een nogal duistere betoogtrant redeneren de auteurs van Laat artsen over de zorgkosten beslissen (5/11) naar de slotsom dat „artsen de eindverantwoordelijkheid dienen te krijgen voor het budget voor de ziekte die zij behandelen”. Heeft de chirurg tijd over om belast te worden met financieel-administratieve taken, terwijl sinds vele jaren medische beroepsbeoefenaren juist daaronder zuchten? De medische artseneed wordt door de auteurs geduid als „een aangeleerd beroepsnarcisme” (!). De plank wordt helemaal misgeslagen door te stellen dat (bij melanoompatienten) er eerst geopereerd moet worden alvorens „te beginnen aan onzekere behandelingen”, alsof dit niet voor de hand ligt. Als patient ben ik, wegens uitgezaaid melanoom, onder (voortreffelijke) behandeling van het LUMC. Op mij wordt nu immunotherapie toegepast, met mogelijk positieve vooruitzichten. Daarnaast zal ik alle mogelijke behandelwijzen omarmen die een jaren durende remissie bij mij kunnen bevorderen. Waarom? Omdat ik nog niet wil sterven na 42 jaar hard werken.

Zorgkosten (2)

Wat de arts niet vermag

Goed verhaal van de artsen Kruijff en Janssen (Laat artsen over de zorgkosten beslissen, 5/11). Er zou mensen veel leed en de maatschappij veel zorgkosten bespaard zijn gebleven als artsen eerder tot het inzicht waren gekomen dat „van de tijd die mensen winnen vaak maar bitter weinig overblijft wanneer we de tijd, stress en het wachten in de ziekenhuizen ervan aftrekken”. Als MS-patiënt kan ik daarover meepraten: in de 27 jaar dat ik de ziekte heb, heb ik veel verstrekkingen aangeboden gekregen die per saldo geen verbetering van mijn kwaliteit van leven gaven. En dan heb ik er ook nog een hoop geweigerd omdat ik zelf, anders dan de dokter, al inzag dat ik er niets aan zou hebben. Dokters zijn opgeleid om tegen de klippen op te blijven behandelen. De cultuurverandering waar de schrijvers voor pleiten, is zeer wenselijk. Maar de dokter voor de patiënt laten beslissen? „We leiden artsen nog niet genoeg op om ook impopulaire waarheden te vertellen”. Precies. Laat medici daar nou eens mee beginnen, om een reëel beeld te geven van wat de dokter vermag. Dan zal het vast niet nodig zijn om de patiënt als een onmondig kind te beschouwen.

Muziek

Van Schubert niet beter

„Muziek en kunst dragen bij tot empathie en daardoor tot wederzijds begrip”, is de conclusie van filosofe Alicja Gescinska (‘Het zijn niet zomaar een paar klanken’, 2/11). Dit deed denken aan een uitspraak van filosoof George Steiner in Wim Kayzers tv-serie Van de schoonheid en de troost, die zo ongeveer zei: ‘Bij het luisteren naar Schubert, ’s avonds tot rust komend, biggelden de tranen bij sommigen over de wangen. Om de ochtend daarop weer rustig aan de slag te gaan, als kampbeulen, met het doodmartelen.’

Snellere treinen

Ook naar Zeeland a.u.b.

NS wil de reistijd tussen Amsterdam en Groningen verkorten! Wat zullen de Groningers blij worden van deze boodschap. Ik woon in Vlissingen en wanneer ik naar Amsterdam wil reizen doe ik daar ruim drie uur over (mits de treinen rijden) en worden er onderweg maar liefst 21 stations aangedaan. Wanneer maakt NS de Zeeuwen ook blij?

    • Inge Sievers
    • Jos van Beers
    • Freark Boonstra
    • Frits Kremer