Opinie

    • Tom-Jan Meeus

Hoe wij kinderen zijn gaan ontmenselijken

Het is de tijd van het jaar dat sommige mensen zo nodig een kinderfeestje moeten verstoren. Daarom wacht ik al een paar dagen totdat de blokkeerfriezen of andere liefhebbers van Zwarte Piet het opnemen voor het Iraakse jongetje Nemr (9). Ook het kinderfeestje van Nemr dreigt verstoord te worden nu hij, als uitgeprocedeerde asielzoeker, wordt uitgezet naar Irak, waar zijn ouders zijn geboren. En je neemt niet aan dat kindervrienden, zoals de verdedigers van Zwarte Piet, dit over hun kant laten gaan. Vol verwachting klopt mijn hart.

Nemr is bekend door een documentaire van Tim Hofman over het kinderpardon. De coalitie heeft het kinderpardon geschrapt: ook uitgeprocedeerde kinderen die in Nederland zijn geboren, zoals Nemr, worden uitgezet. De vrees is dat ouders hun kinderen misbruiken om zelf een verblijfsstatus te krijgen, en de coalitie wil Nederland zo onaantrekkelijk mogelijk voor vluchtelingen maken.

Hofman laat zien hoezeer dit schuurt: hij neemt Nemr mee naar het Binnenhof, waar blijkt dat geen politicus zich raad weet als een licht slissend jongetje met dikke brillenglazen zegt: waarom moet ik weg?

Toch stemde het land bij de laatste verkiezingen op een meerderheid die geen kinderpardon wil (VVD, PVV, CDA, SGP, FvD – 77 zetels). Het standpunt van 50Plus is onduidelijk. In het regeerakkoord hebben D66 en CU (samen 24 zetels) zich bij de meerderheid aangesloten, dus: kabinet en Kamer volgen de bevolking en verruimen het kinderpardon niet. Noem het democratie.

Ook heb je de valkuil van de goede bedoelingen. Sommige politici en activisten slagen er al jaren in medemenselijkheid verdacht te maken, dus elke politicus kent het risico van steun aan asielzoekers: woedende kiezers.

In dit mijnenveld, dat is het ware drama, hebben de meeste burgers en politici gekozen voor de ontmenselijking van de vluchteling. Onze taal zit er vol mee. Asielstromen. Aanzuigende werking. Testosteronbommen. Asieltsunami.

Daarom ook spreken politici niet over individuele gevallen. Er zit logica achter, je baseert belasting- of zorgbeleid ook niet op individuele gevallen, maar hier is de formule duidelijk verworden tot zelfbescherming.

Lees ook: Media-aandacht van BN’ers, werkt dat?

Want als een ‘individueel geval’ toch een publieke bekendheid wordt – Mauro, Lili, Howick, Nemr – zie je, het zegt alles, steeds hetzelfde: geen politicus heeft nog argumenten. Zelfs Wilders en Baudet zwijgen.

Iedereen begrijpt dat een land niet onbeperkt vluchtelingen kan opnemen. Maar er telkens op betrapt worden dat je als maatschappij kinderen ontmenselijkt – je hoeft geen Zwarte Piet-activist te zijn om te weten dat er dan iets mis is.

Tom-Jan Meeus (t.meeus@nrc.nl; @tomjanmeeus) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Lotfi El Hamidi.

    • Tom-Jan Meeus