Recensie

Docu laat veel vragen open over beveiligingsbranche

Documentaire ‘De beveiligers’ brengt sfeervol het werk van beveiligers in beeld, maar blijft ook een beetje steken in sfeer.

Wat doet een documentaire van ruim een uur eigenlijk in de bioscoop? Een ‘double bill’ met een andere documentaire van diezelfde lengte ligt dan meer voor de hand.

Het zal wel iets met subsidie te maken hebben, maar dat gezegd zijnde: visuele allure heeft De beveiligers wel. Met koele beelden en onheilspellende ambient-muziek wordt een desolaat soort paranoia opgeroepen, de dagelijkse gemoedstoestand van werknemers in de veiligheidsbranche. Wantrouwen is hun brood en boter, gevaar loert overal.

De beveiligers biedt een mozaïek: vijf beveiligers van de Albert Heijn en de Rotterdamse metro, kerncentrale Borssele en Geert Wilders. Die laatste draagt als agent van de Dienst Koninklijke en Diplomatieke Beveiliging een vuurwapen, anders dan burger-beveiligers die worden getraind in vechtsporten of de-escalatie via rollenspel. Ook zien we ze in praktijk: camera’s die inzoomen op een winkeldief, een jongeman die drie metro’s op een bankje laat passeren: verdacht!

Soms blijkt wantrouwen terecht, soms niet, maar bij drukke evenementen – een PVV-betoging, Gay Pride – ogen de beveiligers met hun oortjes en schichtige blikken vooral machteloos. Je ziet ze dan houvast zoeken in etnisch profileren.

Dat laatste is een van de suggesties in deze mooie, maar ook onbevredigende compositie. De beveiligers is een ‘moodboard’ dat een levensgevoel evoceert zonder standpunt, vragen of antwoorden te hebben over surveillance. Dus beklijft er ook weinig.

    • Coen van Zwol