Recensie

De geboorte van een flamenco-popster

Met een buitengewoon indrukwekkend album katapulteert de Spaanse zangeres Rosalía zichzelf richting popsterrendom in een onwaarschijnlijk genre: flamenco. De 26-jarige Catalaanse geeft de muziekstijl een popbehandeling met autotune, diepe beats, goed geproduceerde video’s en een algehele frisheid die contrasteert met de traditie. Tegelijk behoudt ze elementen als de karakteristieke palmas (handklap), en vooral haar melismes, de klaaglijke, Arabisch aandoende toonvariaties in één lettergreep. Het effect: een flamenco-popster.

In Spanje bereikte ze het sterrendom vorig jaar al na haar debuut, waarbij de onvermijdelijke controverse rond clips en het gebruik van flamenco-erfgoed ongetwijfeld hielpen. El Mal Querer is nog veel meer gericht op de internationale playlists en met succes. Ze wordt juichend besproken in de Amerikaanse popbladen en is genomineerd voor vijf Latin Grammy’s, waaronder album van het jaar en song van het jaar, die volgende week worden uitgereikt. Ze trok de aandacht van onder anderen Pharell Williams en Dua Lipa.

Zowel in klank als presentatie heeft Rosalía’s tweede album wel iets van de Frans-Cubaanse tweeling Ibeyi: jonge zelfbewuste en getalenteerde vrouwen die vanuit traditionele muziek de crossover naar het grote publiek maken. Openingstrack ‘Malemente’ nestelt zich radiovriendelijk maar vol suspense in het oor, terwijl ‘Pienso En Tu Mirá’ en ‘De Aquí No Sales’ meer gericht lijken op de dansvloer, inclusief ronkende motoren en slippende racebanden. Op het album liggen de kale beats op de achtergrond en staat haar stem centraal. Terecht, want de poppresentatie is pure bonus, niet om een tekort te verhullen. Rosalía heeft een stem die vraagt om veel meer dan de dertig minuten van het album.

    • Leendert van der Valk