Opinie

Biologische moeder of niet, trots ben ik op mijn drie dochters

Vruchtbaarheid Alternatieve invulling van je kinderwens is geen egoïsme, maar een daad van liefde voor het leven, schrijft .

Foto van een bevruchte eicel, uitgekozen voor een ivf-behandeling. Foto Amelie Benoist/BSIP

Ik heb drie dochters. Eén meisje is geadopteerd vanuit Zambia toen ik daar als tropenarts werkte. Ze is nu 19 jaar, en woont zelfstandig. Mijn andere dochter is overleden, net voor haar geboorte, na een zwangerschap van 36 weken en één dag. Ze was ontstaan via IVF. Ons derde kindje is twee jaar. Zij groeide in de buik van een draagmoeder in de Verenigde Staten. Na de bevalling kreeg ik haar uit de handen van de surrogate overgedragen.

Met de draagmoeder hadden en hebben we overigens een prettig contact, en ze is opnieuw zwanger voor een ander stel. In de ogen van de ‘nieuwe moralisten’ – die ruimschoots met hun mening over het zogenaamde ‘niet in het belang van het kind’ in de media komen – hebben onze kinderen geen recht op bestaan omdat ze niet opgroeien vanuit zuivere verwantschap. Zij vinden dat ik een egoïstische keuze heb gemaakt.

Lees ook dit opiniestuk: Denk in de eiceldiscussie aan belang van het kind

Het heeft me wat jaren gekost om me los te maken van de verstikkende restrictieve interpretaties van het christelijk geloof, en nog altijd betrap ik mezelf wel eens op een naar oordeel dat geen enkel positief doel dient. Ondertussen heb ik ervaren dat de God waar ik me mee verbonden voel, stond te juichen toen mijn man en ik durfden te kiezen voor nieuw leven dat wij konden verwezenlijken aan de overkant van de oceaan.

De kerk heeft steeds minder invloed, maar de nieuwe farizeeërs hanteren nog griezeligere dogma’s waar mensen maar wat graag naar luisteren. Zeker als deze worden geuit door mensen die al jaren aanwezig zijn in het publieke debat en hoge functies bekleden in het openbare leven.

Onze kinderen moeten kunnen opgroeien zonder wijzende vingertjes

Strikt genomen is het creëren van leven een wederkerige aangelegenheid tussen de ouder en het kind. Het kind krijgt een leven, en de ouder krijgt het voorrecht het kind van dichtbij te mogen zien opgroeien. Dat het kind vragen heeft, wellicht moeilijkheden, of worstelt met zijn of haar ontstaan, is aan de ouder en het kind.

Lees ook dit opiniestuk: Donorconceptie is niet met adoptie vergelijkbaar

Maar het gaat ronduit te ver om een rode streep door zijn of haar bestaan te zetten. Het dient het kind noch de ouder om het kind al bij voorbaat te torpederen met de opvatting dat het met een trauma van ontworteldheid de wereld in is geslingerd. Het creatieve ontstaan of opgroeien kan het kind juist ook iets van diepgang geven dat een kind dat gewoon geboren is uit zijn biologische moeder moet ontberen. En dan hebben we het nog niet over de ellende die kinderen ook in niet-samengestelde gezinnen kunnen meemaken.

Gelukkig ben ik zelf ontwikkeld en stevig genoeg om kritiek en impertinente vragen naast me neer te leggen, en krijg ik overwegend positieve reacties op ons alternatieve gezin. Maar onze kinderen zijn nog kwetsbaar. Ik vind dat zij het recht moeten hebben om op te kunnen groeien zonder wijzende vingertjes. En als die vingers dan toch een richting nodig hebben, dan lijkt het me een goed idee om eens te kijken of het oordeel niet veel meer zegt over de eigen angsten van de critici dan over de technologische ontwikkeling die hoe dan ook voort zal gaan.

Mijn oudste dochter verdient ondertussen haar eigen geld. Daar ben ik trots op. Ondertussen genieten wij ook ontzettend van ons kleine meisje bij wie de levenslust uit al haar vezels spat. Ik ben zo ‘egoïstisch’ geweest om te stoppen met werken, om meer tijd met haar door te kunnen brengen. Daarmee riskeer ik dat ik geen herregistratie krijg als psychiater. Wat ik van het verlies van onze tweede dochter heb geleerd, is vooral de veerkracht van je eigen bestaan, zolang je maar in de liefde en het leven gelooft.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.