Altijd op zoek naar de perfecte zilveren noot

Roy Hargrove (1969-2018) Hargrove was de grootste jazzbelofte van zijn generatie. Hij speelde met gevoel in de noten en switchte verbazend makkelijk van muziekstijl.

Foto Andreas Terlaak

Badend in het zweet, zijn blik op oneindig, jammend met wie dan ook tot in de vroege uurtjes. Waren de festivalavonden op het North Sea Jazz Festival voorbij, dan begon het voor de Amerikaanse jazztrompettist Roy Hargrove pas. Op de legendarische nachtelijke jamsessies in het artiestenhotel van het North Sea Jazz speelde hij altijd tot het licht werd. Het was een eindeloze zoektocht naar de perfect zilveren noot. Hargrove overleed vrijdag, 49 jaar oud.

Met Nederland had Roy Hargrove een speciale band. Al op zijn zeventiende debuteerde hij op het North Sea Jazz. Hij werd er grootgebracht en gekoesterd als speciale huisartiest die er bijna jaarlijks optrad met zijn bands en bij andere musici bijsprong. Ook in de huiselijkheid van een jazzclub als Porgy en Bess in Terneuzen voelde hij zich thuis. Hij kwam er vaak optreden.

De ‘Young Lions of Jazz’ was eind jaren tachtig, begin jaren negentig de geuzennaam voor Hargrove’s generatie Amerikaanse jazzmusici. Ze waren jong en gretig, en belichaamden het rauwe imago dat de jazz van oudsher had. De in Waco, Texas geboren trompettist was een opvallend jazztalent. Een neobopper met een mooie, krachtige toon en de uitstraling van een ster. Ontdekt door trompettist Wynton Marsalis en onder de hoede genomen door vele meesters, werd Hargrove één van de opvallendste musici in de jazzscene.

Eigenlijk al vanaf het moment dat hij zijn eerste solo had in de schoolband, hij was tien jaar, wist de jonge Roy waar hij het voor deed. Soleren, excelleren, een plaatsje voor het voetlicht. Juichende mensen en je instrument onder controle. Iets over brengen. Geluk, liefde, zoiets. „Ik wil mensen raken, ze iets mee geven”, vertelde hij eens. „Jazz is naakte muziek. Los van versierselen, afleidende lichten en gimmicks. Het is akoestische muziek, wat het moeilijker maakt om uit het licht te stappen en iemand bij de strot te grijpen.”

Met zijn geldingsdrang schopte hij het ver. Headliner op jazzfestivals. Grammy’s. Veel belangrijke samenwerkingen in de muziek. Zeker als dertiger wisselde hij voortdurend van muziekstijl; van rechttoe rechtaan jazz, bebop, blues tot Afro-Cubaanse latino-muziek met zijn band Crisol op Habana, zijn eerst Grammy-winnende album. Als typisch kind van zijn tijd was de musicus nooit op een stijl vast te pinnen. Met zijn project The RH Factor zocht Hargrove de snijpunten van neo soul, hip hop en jazz op.

Zijn drugsverslaving speelde hem de laatste tien jaar parten. Concerten werden wisselvallig. Tijdens zijn laatste tournees moest Hargrove vanwege zijn nierziekte steeds in ziekenhuizen behandeld worden. De trompettist overleed in New York aan een hartstilstand.

    • Amanda Kuyper