Recensie

‘Victory’ biedt een half uur feest met buitelingen en slapstick

Theater In theaterdansvoorstelling ‘Victory’ van Maas Theater en Dans snijdt choreografe Cecilia Moisio het taboe op falen aan. Dat begint als een feest, maar eindigt met kitsch.

Victory van Maas Theater en Dans Foto PHILE DEPREZ

Meteen aan het begin van Victory loopt choreografe Cecilia Moisio tegen een probleem aan dat theaterdansvoorstellingen vaker opbreekt: het feit dat haar dansers niet als tekstacteurs zijn opgeleid. In videobeelden in extreme close-up laat ze haar dansers vrij op het begrip ‘falen’ associëren. De gepijnigde gezichten die ze daarbij trekken zijn zo geforceerd dat het gewenste effect van kwetsbaarheid nogal wordt ondermijnd.

Gelukkig krijgen de performers meteen daarna de kans om hun ware talent te tonen. Het eerste half uur van Victory is een feest: een energieke aaneenschakeling van dans, zang en slapstick. In een koud-blauwe huiskamer buitelen de dansers over elkaar en het meubilair heen: iedere simpele handeling is het begin van een parade van kleine vergissingen en schoonheidsfoutjes. Vooral performers Kiyan Khoshoie en Serano Pinas laten zien dat ze over geweldig komisch talent beschikken: hun clowneske mimiek en bewegingen tonen iedere buiteling en faux-pas in hilarisch detail.

De andere belangrijke motor van het stuk is componist en live muzikant Marlon Penn. Zijn vindingrijke muzikale ondersteuning bepaalt het opzwepende tempo van de eerste helft van het stuk, met als hoogtepunt een medley van bekende popsongs over winnen en presteren die evolueert naar een uitzinnige minimusical.

De pogingen van Moisio om het stuk in de tweede helft van wat meer pathos te voorzien zijn minder geslaagd. Een lange scène waarin de vernederingscultuur binnen studentenverenigingen wordt nagebootst wordt geen moment echt gevaarlijk, en de scènes daarna zijn een ongeïnspireerde herhaling van het eerste deel.

Het sentimentele slot, waarin de performers met betraande gezichten een letterlijke moraal aan het publiek meegeven, reduceert Victory al helemaal tot kitsch. Als Moisio er meer op had vertrouwd dat de tragedie van het taboe op falen al in de komedie besloten lag, was Victory op alle fronten overtuigender geweest.

    • Marijn Lems