Recensie

Vernieuwingsdrift legt het af tegen commerciële keuzes op REC

Dance Het Rotterdamse REC-festival koos met grote headliners op de concertdagen voor veilige boekingen. R&B-sensatie H.E.R. zong hartverscheurend mooi, maar het programma op de ‘echte festivaldagen’ was weinig urgent en spannend.

REC festival Rotterdam Foto Jordy Brada

Ergens is het gek: het hoofdgerecht van het Rotterdamse REC-festival was dit jaar verpakt als voorafje. Het zwaartepunt in de programmering lag bij de concerten op woensdag en donderdag. Vorig jaar liet synthesizerpionier Suzanne Ciani nog haar buchla bubbelen in een ring van lichtkunst op de openingsavond. Bij de derde editie zijn experimentele optredens verbannen naar het helaas slecht bezochte avondprogramma in Perron op vrijdag. In de kelderclub achter het station staat nog geen vijftig man bij live shows van producers Conforce en VC-118A. De diepe snelle ruimtelijk techno van VC-118A (ook wel bekend als Mohlao of Samuel van Dijk) met bassen die de jassen in de koude lege club doen trillen, was qua tempo nog niet op zijn plaats, zo vroeg. Wel sloot hij prachtig sfeervol af met langgerekte zachte synthesizerlagen.

Bijzonder was de live set van Boris Acket en Nick Verstand. Lasers, ja die kennen we wel van trance en technofeesten. Maar de muzikant en lichtkunstenaar geven het publiek het gevoel alsof het in BBC’s ‘Earth’-documentaire is beland. Het duo zuigt het publiek een continu veranderende wereld in met ruimtelijke soundscapes en tot organische vormen omgebogen lasers die mee kleurden met de klank van de muziek: blauwe vlakken bij bubbelende belletjes, waarboven de hoofden van het publiek uitsteken als drenkelingen. Groene heuveltoppen bij tropische percussie. De muziek werd bijna een fysieke ervaring door de lasers en de interactie die het publiek daarmee ogenblikkelijk aanging.

Voor de twee openingsavonden waren veiliger keuzes gemaakt: hiphop-artiest Mos Def en H.E.R. Mos Def, die sinds 2009 als Yasiin Bey door het leven gaat legt Pretty Dancer meteen stil als hij een camera in het publiek ziet. „Souvenirs zijn een vorm van onderdrukking. Je hebt toestemming van de FBI nodig als je dat wil meenemen”, roept hij streng. Stommelde de rapper en zanger in Paradiso, nog sprakeloos de coulissen in (waarschijnlijk na een bezoekje aan de coffeeshop), dit keer zingt hij krachtig het refrein van zijn ode aan Mohammed Ali met warme diepe uithalen. Alsof de jaren geen vat op hem hebben vloeit hij soepeltjes in een leren broek op moonboots-motorlaarzen over het podium.

Vanaf moment één staat Bey aan als hij opent met drie nummers van zijn geweldige album The Ecstatic (2009). Maar de visuals zijn wat statisch en fel; hij verliest zichzelf in monologen waarin hij Steve Jobs’ familie zegent en iedereen gebiedt zijn ‘motherfucking phones’ op te bergen. ‘The Embassy’ start hij twee keer, om het publiek dan nog een keer de les te lezen. Hij gaat echt op in de Turkse psychedelische folk van ‘Supermagic’, het nummer met het Selda-sample, rondjes draaiend als de soefi-muzikanten op het scherm achter hem.

Bey is een podiumdier, maar toch blijft het een beetje kabbelen omdat hij soms zichzelf teveel verliest. Als het publiek ongeduldig wordt en om de echte klassiekers als Ms. Fat Booty vraagt, kapt hij ze af. „Het is hier geen democratie.”

H.E.R. (Having Everything Revealed), een alias voor de nog maar 21-jarige R&B-sensatie Gabi Wilson uit Californië, overtreft alle verwachtingen. Ze doet qua stem denken aan heldinnen uit de vorige eeuw: Aaliyah, Mariah, de dames van Total en Toni Braxton. Live zingt ze integer en virtuoos, maar vooral eerlijk over emoties. De band is goed, de interactie met het publiek is goed en ze zingt hartverscheurend mooi over seks, zelfvertrouwen en social media. Alles komt voorbij van gospel tot soul, met prachtige harmoniezang. De hoge falset van haar mannelijke achtergrondzanger vult haar perfect aan op Every Kind of Way. Ze moduleert het outro van de prachtige ballad schijnbaar moeiteloos tot wel zes keer in een andere toonsoort. Het publiek – jong, hip, urban – zingt het nummer vanaf de eerste tonen woord voor woord mee.

Jammer is wel dat op de ‘echte’ festivaldagen het programma urgent noch vernieuwend voelt. Het hoogtepunt valt op vrijdag vroeg, tijdens de dj-set van Ben Buitendijk, die mooie, organische ambient techno liet horen: ruimtelijk, rijk in geluid, maar subtiel, met toch een sterke groove vol tintelende hats. In BAR draaien Oceanic, Retrogade Youth en Job Sifre sterke sets, maar verder mist het programma de dynamiek van live acts die op vorige edities nog te horen waren. Vernieuwingsdrift moest het dit jaar afleggen tegen commerciële keuzes.

    • Rolinde Hoorntje