Jazztrompettist die altijd op zoek was naar de perfecte zilveren noot

Trompettist Roy Hargrove (49) was als ‘young lion’ de grootste jazzbelofte van zijn generatie. Hij speelde met gevoel in de noten en switchte verbazend makkelijk van muziekstijl.

De Amerikaanse jazztrompettist Roy Hargrove trad in 2015 op tijdens de 40ste editie van het North Sea Jazz Festival in Ahoy. Foto Paul Bergen/ANP

Badend in het zweet, zijn blik op oneindig, jammend met wie dan ook tot in de vroege uurtjes. Waren de festivalavonden op het North Sea Jazz Festival voorbij, dan begon het voor de Amerikaanse jazztrompettist Roy Hargrove pas. Op de legendarische, haast niet voor het gewone publiek toegankelijke nachtelijke jamsessies in het artiestenhotel van het North Sea Jazz, eerst in Den Haag, later in Rotterdam, speelde hij altijd tot het licht werd. Het was een eindeloze zoektocht naar de perfect zilveren noot.

Hargrove overleed vrijdag in New York, 49 jaar oud.

Met Nederland had Roy Hargrove een speciale band. Al op zijn zeventiende debuteerde hij op het North Sea Jazz. Hij werd er grootgebracht en gekoesterd als speciale huisartiest die er bijna jaarlijks optrad met zijn eigen bands, regelmatig bij andere musici bijsprong, en dan de ster was op de afterparty’s in het artiestenhotel. Maar ook in de huiselijkheid van een jazzclub als Porgy en Bess in Terneuzen voelde hij zich zeer thuis. Hij kwam er heel vaak optreden.

De ‘Young Lions of Jazz’ was eind jaren tachtig, begin jaren negentig de geuzennaam voor Hargrove’s generatie jonge Amerikaanse jazzmusici. Ze waren jong en gretig, en belichaamden nog het rauwe imago dat de jazz van oudsher had. De in Waco, Texas geboren trompettist Roy Anthony Hargrove was er een opvallend jazztalent tussen. Een jonge neobopper met een mooie, krachtige toon en de uitstraling van een ster.

Hargrove stond dit jaar nog op North Sea Jazz. Lees daarover: Oude titanen pieken naast frisse namen

Ontdekt door trompettist Wynton Marsalis, die de Booker T. Washington Highschool for the Visual and Performing Arts bezocht en viel voor dat jonge, enthousiaste trompetistje met zijn ‘volwassen spel’, werd hij onder de hoede genomen door vele grote meesters. Snel werd Hargrove één van de opvallendste musici in de internationale jazzscene.

Eigenlijk al vanaf het moment dat hij zijn eerste solo had in de schoolband, hij was toen tien jaar, wist de jonge Roy waar hij het voor deed. Soleren, excelleren, een plaatsje voor het voetlicht. Juichende mensen en je instrument volledig onder controle. Iets over brengen. Geluk, liefde, zoiets. ,,Ik wil mensen raken, ze iets mee geven”, vertelde hij eens. ,,Jazz is naakte muziek. Los van versierselen, afleidende lichten en gimmicks. Het is akoestische muziek, wat het moeilijker maakt om uit het licht te stappen en iemand bij de strot te grijpen.”

Trompetist Roy Hargrove in 2000 op het North Sea Jazz Festival, met het Metropole Orkest. Foto Marcel Antonisse/ANP

Met zijn buitengewone geldingsdrang schopte hij het ver. Headliner op de wereldwijde jazzfestivals. Een aantal Grammy’s. Veel belangrijke samenwerkingen in de muziek. Zeker als dertiger wisselde hij voortdurend van muziekstijl; van rechttoe rechtaan jazz, bebop, blues tot Afro-Cubaanse latino-muziek met zijn band Crisol op Habana, zijn eerst Grammy-winnende album. De ballades met een strijkorkest, te horen op het album Moment to Moment, waren een verrassing. Hij voelde zich altijd aangetrokken tot ballades, verklaarde hij. Dol was hij op warme, fluweelzachte melodieën.

Als typisch kind van zijn tijd was de musicus nooit op een stijl vast te pinnen. Met zijn project The RH Factor zocht Hargrove de snijpunten van neo soul, hip hop en jazz op. Hij droeg bij aan platen van neo-soulzangeres Erykah Badu, rapper Common en zanger D’Angelo (Voodoo, Black Messiah) en creëerde met hen op zijn eigen album Hard Groov een buitengewoon lekker opzwepend toekomstgeluid.
In 2009 verscheen het mooie, wat behouden Emergence, zijn laatste album op eigen titel, met een big band dit keer. Dat was al lang zijn wens.

Dat zijn drugsverslaving hem parten speelde, werd de laatste tien jaar goed merkbaar. Er kwamen geen eigen albums meer uit. Concerten werden wisselvallig; met soms maar halve solo’s, krachteloos spel en of een onduidelijk weglopen. Soms vielen shows uit.
Goed was het om bij een concert in Rotterdam in 2014 te zien dat Hargrove weer een stuk steviger in zijn hippe sneakers stond, mét een stoere hanenkam, zonnebril en in een wit pak. Hij speelde met een hervonden speelse felheid. Op afgelopen North Sea Jazz in juli bleek die glans echter weer verdampt.

Tijdens zijn laatste tournees moest Hargrove om zijn nierziekte steeds weer in ziekenhuizen behandeld worden. De trompettist overleed vrijdag in New York aan een hartstilstand.

    • Amanda Kuyper