Opinie

    • Arjen Fortuin

Pauw lijkt domweg gelukkig aan zijn talkshowtafel

Zap Het gaat de talkshow Pauw voor de wind. Dat komt niet alleen omdat de concurrentie het moeilijk heeft. Jeroen Pauw en zijn redactie zijn in topvorm.

Jeroen Pauw in Pauw (BNNVARA)

Ooit woonde ik aan een gracht waarin een bootje lag, dat Megalomaan heette. Geweldige naam. Op de boot woonde een man en ik dacht: dat zal een gelukkige man zijn, die zijn kleine boot Megalomaan noemt. Vaak thuis was hij niet, maar als hij op zijn boot zat, leek hij een tevreden mens. Veel later herkende ik in deze gelukkige bootbewoner de televisiepresentator Jeroen Pauw. Op televisie zag hij er weleens minder blij uit, met een vormelijkheid en een ernst die niet helemaal bij het bootje Megalomaan leken te passen.

Dat is jaren geleden. Inmiddels, en zeker de afgelopen weken, lijkt Jeroen Pauw domweg gelukkig aan zijn talkshowtafel. Hij zeilt ontspannen door zijn afleveringen heen, waarbij zijn goede humeur ongetwijfeld wordt aangejaagd door de goede kijkcijfers. Die hangen samen met de moeite die concurrent RTL Late Night met Twan Huys heeft om publiek aan zich te binden, maar ze zijn ook een afspiegeling van de goede vorm waarin Pauw en zijn redactie steken.

Van het om één superieure vraag („vindt u zelf dat u antwoord op de vraag hebt gegeven?”) memorabele gesprek met de nieuwe D66-leider Rob Jetten tot het moment waarop de presentator vorige week een jeugdgedicht reciteerde, maar wel de naam van de bijbehorende liefde was vergeten – Pauw combineert zelfspot en zelfvertrouwen. Zie ook zijn gastoptreden als drugskoerier in Zondag met Lubach.

Ik lette deze week eens extra op Pauw en kreeg dinsdag een bijna perfecte aflevering opgediend. De advocaten van Julio Poch bespraken ernstige zaken, omroepdirecteur Jan Slagter ging schuil achter een berg niet-gerookte sigaretten en Jef Rademakers mocht zijn fascinatie voor stierenvechten uitleggen.

Daarna kwam alles bijeen in een gesprek over voedsel. Microbiologe Rosanne Hertzberger spuwde haar gal over volgens haar vaak ingebeelde voedselallergieën (gluten, lactose, gist), tot bleek dat een van de advocaten van Poch zelf een glutenallergie had. Terwijl het gesprek doorging tilde Pauw een zilveren schaal met deksel op tafel, zei „genoeg geglutend” en tilde het deksel op. Een reusachtige varkenskop keek de nietsvermoedende kijker vanaf de tafel aan.

Culinair recensent Joël Broekaert gebruikte de kop om te pleiten voor de consumptie van héle dieren in plaats van kleine smakeloze stukjes „die je met een rietje kunt eten”. Via de varkenskop belandde het gesprek weer even bij stierenvechten, het kalfsvlees dat Jan Slagter niet meer zei te eten (wat volgens Broekaert een heel slecht idee was), waarna er nog even werd gegniffeld omdat Slagter de naam van zijn slager te gretig de ether in zond. Toen deed Pauw de deksel weer over de varkenskop en zei dat het mooi was geweest.

Zulke gesprekken veranderen de wereld niet, maar deze kon zo als lesmateriaal naar de hogeschool voor talkshowhosts: de gasten kregen wel ruimte maar geen controle, de sfeer was goed en tussen de bedrijven door waren nog best veel interessante dingen te horen.

Lees ook: Talpa koopt YouTubekanaal StukTV weg bij RTL

Na een door ernstige onderwerpen (Saudi-Arabië, Slotervaart) gedomineerde woensdagaflevering, had Pauw donderdag twee jonge makers van het net door John de Mol gekochte Stuk TV uitgenodigd. Leuke jongens die door Pauw een beetje werden geplaagd met hun nieuwe status als Talpa-employee. Nadat hij ze niet had laten wegkomen met abstracties over hun toekomstplannen, eindigde hij vaderlijk: „Word niet te veel een baasje, hè?” Want Pauw weet heel goed: baasjes zijn niet gelukkig.

    • Arjen Fortuin