In universiteitsstad Leuven bij stadion King Power Den Dreef - vernoemd naar het miljardenimperium van de Thaise clubeigenaar - liggen bloemen, sjaals, beschreven shirts en knuffels.

Foto Ivan Put

Ook Leuven moet verder zonder Vichai

Verongelukte clubeigenaar

Met Vichai Srivaddhanaprabha als clubeigenaar durfde OH Leuven te dromen van een sprookjesachtig succes, zoals dat van Leicester. Zijn dood dreunt door tot in Vlaams-Brabant.

Het was verleidelijk voor Leuvenaren om die 19 augustus 2017 te denken dat voetbalmirakels aan de horizon lagen. Monniken zegenden die dag de kleedkamer in stadion Den Dreef, eerder al de gebedsruimte in de skybox van miljardair, clubeigenaar en boeddhist Vichai Srivaddhanaprabha. „Net toen wonnen we met 7-1 van Cercle Brugge”, zegt supportersvoorman Marc Van Eylen. „Heel raar.”

King Power, het miljardenimperium uit Thailand, streek neer in de universiteitsstad na de overname van fusieclub Oud-Heverlee Leuven. De plaatselijke trots was net ontsnapt aan degradatie naar de amateurs, nu kon het grote dromen beginnen. Wat in Leicester kon, kampioen worden met een door bookmakers vooraf geschatte kans van 5000 tegen 1, hoezo kon zoiets niet in Leuven?

De praktijk is weerbarstig. Met een selectie die volgens vijftiger Van Eylen „vlot kampioen moet kunnen worden” staat OH Leuven voorlaatste op het Belgische tweede niveau, de klasse 1B. Acht clubs spelen daar twee competities achterelkaar in één seizoen. De twee winnaars strijden om promotie. „Maar het is niet het moment daar over te zaniken”, zegt Van Eylen in eetcafé De Grillikes.

Hij, stemmig gekleed met zwarte clubsjaal, is net bij de ceremonie in stadion King Power Den Dreef geweest om Vichai de laatste eer te bewijzen. Afgelopen zaterdag kwam de Thai, die met taxfree-winkels en andere investeringen een geschat vermogen van 3 miljard vergaarde, om bij een helikoptercrash bij het stadion van zijn Leicester City.

Zijn dood dreunt door, tot in Vlaams-Brabant. Vichai, zoals hij kortweg genoemd werd, was geliefd als weinig andere clubeigenaren. Onsterfelijk, in zekere zin, door het sprookjesachtig succes van Leicester en de Premier League-titel in 2016 met coach Claudio Ranieri. Als privé-eigendom van clubs een onafwendbare ontwikkeling is, dan maar zo: met oog voor fans en bedding in de stad. Van Eylen: „Het eerste wat hij deed, was iedere seizoenkaartnemer een shirt cadeau doen. Dat is marketing , maar dat vonden wij niet erg.”

‘Gek van het spelletje’

De oorsprong van de overname ligt bij oud-voetbalbestuurder Dirk Degraen. Eerder al linkte hij KV Kortrijk aan de Maleisiër Vincent Tan. „De associatie is vaak negatief”, zegt Degraen aan de telefoon. Daarom is hij terughoudend met interviews. „Mensen kunnen zich niet voorstellen dat een familie gewoon gek is van het spelletje. Toch is dat wat het is.”

OH Leuven is niet de uitzondering als modale Belgische profclub in buitenlandse handen. Het is andersom: KV Mechelen – momenteel middelpunt in een omvangrijk matchfixing– en witwasschandaal – en Beerschot Wilrijk zijn met hun Vlaamse eigenaars de uitzonderingen in klasse 1B. Vrijwel elke club zette zichzelf in de etalage. Het is schrapen, financieel.

„Het eerste wat hij deed, was iedere seizoenkaartnemer een shirt cadeau doen.”

De motieven van exotische investeerders zijn niet eenduidig. Het Belgisch voetbal kent soepele regels zoals het ontbreken van een minimumloon voor niet EU-voetballers. Daarmee wordt een filiaalclub aantrekkelijk om spelers uit verre oorden klaar te stomen. Maar bij OH Leuven geen influx van paradijsvogels, op de keeper na. Er was wat reuring tot bleek dat Kawin Thamsatchanan van het Thaise elftal best een bal kon pakken.

Leuvenaren benadrukken de nabijheid van Zaventem en Brussel, de grandeur van de universiteitsstad en de kwaliteit van de jeugdopleiding als redenen waarom King Power voor de club viel. Dat Vichai vaak kwam kijken heeft zeker te maken met de logistiek. Soms kwam hij nog ‘s avonds kijken als Leicester zaterdagmiddag had gespeeld. Met de helikopter naar Heathrow, per privéjet naar Zaventem – dat paste net.

Fatale vlucht

Dirk Degraen, alumnus van de Leuvense rechtenfaculteit, kwam als bestuurder van KRC Genk in contact met de familie bij een spelerstransfer. Ze zijn gesteld op hun privacy, zegt hij, maar als het vertrouwen is gewonnen „praten ze honderduit”. Degraen was vorig weekend in Leicester. Hij zou Vichai nog even spreken, als er gelegenheid voor was. Het kwam er niet van. Bij het verlaten van het stadion zag hij Leicester-keeper Kasper Schmeichel, zwaar ontdaan naar buiten rennen. „Toen wist ik dat het heel erg mis was.”

Kort nadat de helikopter van het veld opsteeg begon het toestel met nog onbekende oorzaak te tollen. Op beelden is te zien hoe de helikopter daarna razendsnel achter een tribune verdwijnt en neerstort op een parkeerplaats die goeddeels leeg was. Vijf mensen kwamen om: de piloot en de co-piloot – een echtpaar – en Vichai met twee Thaise assistenten.

Vijf dagen later, 500 kilometer verderop trekt een serene stoet vanaf de middencirkel van het King Power Den Dreef naar de zuidoostingang van het stadion, waar bloemen en shirts met steunbetuigingen liggen. Het zijn spelers, trainers, stafleden, supporters en betrokken van OH Leuven. Het regent. Na de stilte doet trainer Nigel Pearson het woord.

Voetbalclub OH Leuven rouwt om zijn voorzitter Vichai Srivaddhanaprabha die overleed in een helicoptercrash. Foto Ivan Put

Pearson is het meest intiem bij de familie betrokken. Hij, tot 2015 coach van Leicester, werd in het seizoen voor de miraculeuze titel nét niet ontslagen toen degradatie onafwendbaar leek. Nadat hij handhaving afdwong moest hij alsnog wijken. Pearsons zoon, een beloftespeler van Leicester, had zich met twee spelers misdragen op tour in Thailand. Opgeteld bij fratsen van de trainer zelf, greep Vichai in. Toen kwam Ranieri, de rest is geschiedenis.

Maar Vichai vergat Pearson niet en zette de coach op zijn project OH Leuven. The Guardian schreef vorig jaar dat de Engelsman weer met ‘a spring in his step‘ rondliep, in België. Nu zien we hem donderdag met een asgrauw gezicht op de training. Hij is net terug uit Leicester, waar hij de familie sprak.

In de kantine, vlak voor de lunch, vertelt Pearson over de „ontstellend moeilijke week”. Hij kreeg zaterdagavond telefoon van zijn vrouw, uit Engeland. „Turn on the news”, zei ze.

Blauwdruk

Pearson vindt dat Vichai een „blauwdruk” heeft gelegd voor clubs. „Leicester koos goede doelen uit, maar ook op informele basis ben ik vaak getuige geweest van zijn vrijgevigheid, zijn warmte. In de interactie met supporters, met vreemden. Een ongelooflijk begaafde man. Het ging Vichai niet om de limelight, maar hij was wel de sturende kracht.”

Zo schonk de familie ruim 2 miljoen aan een ziekenhuis in Leicester. „Wat dat betreft zouden ze goed in Nederland kunnen helpen”, zegt scheidend burgemeester Louis Tobback van Leuven smalend. De voorname sociaaldemocraat is blij met King Power, maar het engagement à la Leicester voelt hij nog niet. „Hoeft ook niet. We hebben het hier al goed voor elkaar”, zegt hij. „Het ontbreekt ons wel aan een kampioensploeg.”

Bedragen zijn niet bekend, maar naar schatting stak King Power ruim tien miljoen in de overname en in infrastructuur, zoals een hybride grasmat. Grasspecialisten werden ingevlogen, adviseurs. Later kwamen ook Leicester-spelers, zoals de Poolse international Bartosz Kapustka. De club draait volgens kenners met een budget dat geen andere in ‘1B’ heeft. „Het werd ineens heel professioneel”, zegt Tobback. „Er waren ook veel vrijwilligers bij de club. Die zijn voor de keuze gesteld: contract, of gaan.” Tekenend voor „de rigeur waarmee zij besturen”, zegt hij. „Met ijzeren hand en een Thaise glimlach.”

Bij het het stadion in Leuven werd door de spelers een minuut stilte gehouden. Foto Ivan Put

De familie zal Vichai’s „visie en dromen” uitdragen, zo liet zoon Aiyawatt optekenen. Zo ook bij OH Leuven. Marc Van Eylen spreekt over Vichai als een „man met een groot hart, die de club gelaagd aan het opbouwen was”. Maar nog in september klonk de weeklacht van een miskende achterban. Zijn supportersclub Louvaniste publiceerde een stevige open brief waarin „de arrogantie” van coach Pearson werd gekraakt, evenals „het stilzwijgen waarin u, onze voorzitter, zich hult”.

De brief was in het Nederlands en, „uit respect”, in Thais vertaald. Van Eylen: „Het eerste wat de vertaler vroeg was: wilt u een actieve, directe brief of een zachte, beleefde vorm? Dat is heel belangrijk in de Thaise cultuur. Wat ons betreft was het niet de bedoeling Vichai dingen op te dragen. We hadden enkel vragen.” Antwoord kwam, vicevoorzitter en zoon Aiyawatt beloofde beterschap.

Al dat doet nu niet terzake. De club komt samen in verdriet. OH Leuven-speler Dimitri Desaeleire voelt de „pijn” dat zijn ploeg aan Vichai „niet heeft kunnen geven wat hij voor ogen had toen hij instapte”, namelijk promotie. „Het is nu ons om dat voor de nabestaanden alsnog te doen.”

    • Bart Hinke