Opinie

    • Georgina Verbaan

Eigenlijk

‘Je kunt echt verlost worden van je (negatieve) emoties”, schrijft iemand mij op Twitter. „Zet de stap: bevrijd jezelf uit je ellendige percepties.” Van mijn emoties afkomen, het klinkt aanlokkelijk. En die percepties zijn inderdaad niet fris. Ik zie fascisme, de destructie van de aarde, bah, weg ermee. Er zit een filmpje bij.

Ik klik. Pianomuziekje. Een gelukzalig ogende vrouw in witte kleding. Ze zit in een serene kantoorruimte. Vogels fluiten. „Mijn naam?”, vraagt ze zichzelf in voice-over: „Ingeborg.” Ze kijkt minzaam grijnzend naar een laptop, een beetje zoals je naar een kind kijkt dat voor het eerst met stokjes eet, en klapt het ding dicht. Allemaal leuk en aardig, dat geklooi, maar Ingeborg heeft het allemaal al gezien, ze wil smalend door haar tuin lopen. Haar voice-over gaat verder: „Als je één woord zou willen geven voor mijn beroep…”

Ze laat een pauze vallen. Denk dáár maar even over na, lijkt ze te zeggen, dan ga ik even de hectares van mijn landgoed tellen. „Dan is het éígenlijk… Onderzoeker.” In het laatste woord legt ze zo veel betekenis dat ik me afvraag of ik het voor het eerst hoor. „Éígenlijk ben ik geen therapeut, ik wil altijd weten: hoe zít het nou?” Ik ook. Ingeborg heeft al heel wat misverstanden over Ingeborg rechtgezet, waar ik van had moeten weten, blijkbaar, maar ik weet pas net wie Ingeborg is, dus wát weet ik dan nog meer niet? Daar komt antwoord op. „Eén van de meest wezenlijke woorden in mijn leven is: leven in overvuvuh.” Dat lijken mij op zijn minst twee woorden, maar ik begin overal aan te twijfelen. „Om alles wat op mijn pad komt te zien als een cadeau, of als een les.”

Haar blote voeten hangen vlak boven het water, veel sierlijker dan Jezus

Ze schrijdt langs een vijver. In de voorgrond een door de elementen aangetaste schildpad van steen, of is het een liggend boeddhabeeld? Niets is zeker. Ingeborg gaat aan de rand van de vijver zitten. Ik verwacht Ivo Niehe, maar hij komt niet. „Elke dag opstaan met open handen, zo van, ik ontvang wat het leven mij geeft.” De muziek zwelt aan. Haar blote voeten hangen vlak boven het water, veel sierlijker dan Jezus. Ze aait een kat. „Het heden”, gaat ze verder, „als we daar wérkelijk kunnen zijn, is éígenlijk verrassend onbelast. Het is vaak heel prachtig.” Als we daar wérkelijk kunnen zijn? Maar dat kan niet? En komt u er wel? Hoe dan? Vertel ons meer!

Ingeborg aait het water in de vijver. „De aarde kán éígenlijk een paradijs zijn, dat is wat ik heel vaak voel.” Ze knikt instemmend met zichzelf. Maar ik word gek. Éígenlijk? Éígenlijk!? Hoe dan?! Waar blijft Ivo Niehe? Iemand moet haar vragen stellen. Desnoods in het Italiaans. Maar nee, ze staat te lachen naar een boeddhabeeld. Een shot van een verbaasde kat. Een shot van Jezus. Zou het Ivo zijn?

„We zijn éígenlijk allemáál, denk ik, een wonder.” Zittend aan de vijver heft ze haar open handen ten hemel. Ze lacht in de camera. Einde. Zat ze mij nou uit te lachen? Ik sluit het niet uit. Mijn percepties zijn in elk geval helemaal door elkaar gehusseld. Wat is onder en wat is boven, weet je?

    • Georgina Verbaan