Opinie

    • Arjen Fortuin

Boxing Stars is verrassend onderhoudend

Zap Woensdag stapten een paar fanatieke BN’ers de boksring in. Voor ijdel getut was geen plek. Onze tv-recensent zat op het puntje van zijn stoel.

Jessie Jazz Vuijk (links) en Laura Ponticorvo in Boxing Stars (RTL 5)

De drones zitten weer in de doos, de pollepels liggen weer in de la en de curling-keistenen zijn naar de kringloopwinkel gebracht. Het nieuwe tv-format voor de bekende Nederlanders leidt hen naar de boksring. Woensdag presenteerde RTL 5 Boxing Stars. Sterren zijn, zoals meestal in het genre, de BN’ers uit de C- en D-categorie (de zogenoemde ‘CN’ers’ en ‘DN’ers), maar dat is in dit geval maar goed ook. We willen niet dat de crème de la crème van de Nederlandse amusementsindustrie beschadigd raakt.

Dat kan nooit wat wezen, hoor ik u denken. Zelf dacht ik dat ook, om eerlijk te zijn. Maar nee. Ik heb anderhalf uur op het puntje van mijn recensentenstoel gezeten, vanaf het moment dat de mooie jonge zangers Rein van Duivenboden en Kaj van der Voort elkaar wat schroomvallig te lijf gingen tot de slagenstorm waarmee oud-hockeyer Taeke Taekema de arme Danny Froger voor de ogen van diens familie door de ring beukte. Het was wreed en opwindend.

Deels kwam dat door de magie van de sport zelf. Boksen is een oersport. Het heeft de schoonheid van de eenvoud, je ziet een gestileerde vorm van de meest basale agressieve daad die de mens in zich heeft: de ander een klap voor de kop geven. Plus de sensatie van de wetenschap dat het écht gevaarlijk is. Een seconde niet opletten en je kunt bewusteloos op de grond liggen.

Boksen is dus een ernstige zaak en daar waren de deelnemers goed van doordrongen. Voor ijdel getut was geen plek. Zo werd het programma bevrijd van de kleffe giecheligheid die vaak domineert als beroemdheden in het een of ander bijbeunen.

Klappen

Belangrijk was dat RTL besloot om van Boxing Stars een liveprogramma te maken. Dat verhoogt de spanning, maar is ook een risico. Sport is onvoorspelbaar: een wedstrijd die vooraf geweldig lijkt, kan vreselijk saai blijken. Hier pakte de gok geweldig uit. De volle aandacht ging naar de gevechten, naar de concentratie van de boksers, naar de klappen die je thuis haast voelde landen.

De setting was zoveel mogelijk die van een ‘normale’ bokswedstrijd. De deelnemers waren onderverdeeld in drie klassen: vrouwen, lichte mannen en zware mannen. Eerst worden drie voorronden gehouden, dan volgen halve finales en de finale. De beroemdheden zijn weken in training geweest onder leiding van grote Nederlandse boksers, er waren professionele scheidsrechters en ringartsen.

Bokscommentator Sander Schrik had in zijn praathokje gezelschap gekregen van boksfan Maxim Hartman. Die vatte zijn taak soms wat al te cabaretesk op, maar kwam ook met aardige observaties als: „Dat is goed voetenwerk, hij doet natuurlijk ook musicals.”

Verder werd er veel uitgelegd. Toen voormalig Miss Nederland Jessie Jazz Vuijk en YouTuber Laura Ponticorvo elkaar vol aanvalskracht en met groot risico bevochten, hoorde ik: „Dit lijkt wel een gevecht uit 1910!” Ik kreeg meteen zin om een bokswedstrijd uit 1910 te bekijken.

Er werd op heel behoorlijk niveau gebokst, al was meestal snel duidelijk welke bokser de beste van de twee was. Vooral de wil om te winnen van Taekema maakte indruk – voor Froger was ik blij dat de oud-international niet ook nog een hockeystick in zijn handen had. Dat een oud-topsporter een zanger verslaat ligt voor de hand, maar het symboliseert ook dat Boxing Stars een programma is waar de sport (en dus de echtheid) boven het entertainment is gesteld. En dat bewijst hoe onderhoudend dat kan zijn.

    • Arjen Fortuin