Recensie

Ook Mick Jenkins kan niet om hiphopclichés heen

Mick Jenkins verwelkomt in het intro van zijn nieuwe album Pieces Of A Man een publiek met een spoken-word voordracht. Daarin vertelt hij gekomen te zijn om ‘food for thought’ te verspreiden. Met zijn diepe stem en complexe volzinnen zorgt hij er inderdaad voor dat de luisteraar geen makkelijk te behappen album krijgt voorgeschoteld.

Hij beschrijft en bestrijdt zijn innerlijke demonen, geeft mensen die doen alsof ze hem kennen een veeg uit de pan en dankt God bij het wakker worden. Toch lijkt ook een clevere rapper als Mick Jenkins niet om onderwerpen heen te kunnen die al door duizend-en-één andere rappers zijn besproken. Op ‘Reginald’ laat hij bijvoorbeeld niemand anders zijn drugsgeld tellen en ‘Plain Clothes’ is een voor hem ongebruikelijke track gericht op materialisme.

Gelukkig staat er een sublieme samenwerking met Wu-Tang Clan-veteraan Ghostface Killah tegenover en trekt hij met de kalme, jazzy sfeer die door het album sijpelt een hoop recht.

    • Bowie van Loon