Recensie

Horrendous gooit de gordijnen open

Met zo’n albumhoes weet je hoe laat het is: rijen vlijmscherpe tanden in een veelvormige, uitdijende horror-schedel en een bandlogo dat doet denken aan een mislukte chirurgische ingreep. Death metal dus. Da’s ook zo, maar Horrendous slaat de knekels graag over de randen van dat hokje, naar voorbeelden als Cynic, Atheist en Death: watervlugge basloopjes, steengruis-zang, complexe drumpatronen, snoeihard maar dynamisch en melodieus.

Album nummer vier, Idol, is een volgende stap in dat avontuurlijke geluid. Hoe langer het album vordert, hoe wijder de ramen opengaan en hoe verder de verduisterende death metal-gordijnen openwaaien. In ‘Devotion - Blood for Ink’ volgt na een duizelingwekkende solo ineens een prachtige progrock-wending: met Steven Wilson-zang, koortjes en een zoet echoënde gitaar op de achtergrond – om daarna hypnotiserend intens af te sluiten met een van de vele heerlijk aanstekelijke riffs op dit album. Horrendous schakelt subtiel en natuurlijk tussen die uitersten.

    • Peter van der Ploeg