Recensie

‘My Foolish Heart’ maakt Chet Baker niet mooier dan hij was

Biopic Was het een ongeluk, een duwtje of zelfmoord? ‘My Foolish Heart’ gaat over de laatste dagen van jazzlegende Chet Baker.

Chet Baker (Steve Wall) blijft een gesloten boek in ‘My Foolish Heart’.

In de vroege ochtend van vrijdag 13 mei 1988 treft de politie de 58-jarige Amerikaanse jazzlegende Chet Baker dood op straat voor Hotel Prins Hendrik in Amsterdam. Een simpel zaakje, zo leek het: de verslaafde Baker was na het nuttigen van een speedball van heroïne en cocaïne uit het raam van zijn hotelkamer gesukkeld. Die avond had hij met saxofonist Archie Shepp willen optreden in radioprogramma Sesjun.

Chet Baker brak door in de jaren vijftig: een mooie jongen die icoon werd van de West Coast jazz, het beschaafde, coole alternatief voor de hectische bebop. Als trompettist kon Baker niet in de schaduw staan van Miles Davis, als vocalist was hij uniek: een zoekende fluisterstem, half mannelijk, half vrouwelijk – zijn evergreen is My Funny Valentine. Door zijn heroïneverslaving soms achter de tralies en in 1966 gehandicapt door het verlies van zijn voortanden in een vechtpartij, werd muzieknomade Baker in de jaren zeventig herontdekt.

Die episode werd in 2015 verfilmd in Born to Be Blue, met Ethan Hawke. Het Nederlandse My Foolish Heart gaat over de laatste dagen van Chet Baker (Steve Wall), onderzocht door rechercheur Lucas (Gijs Naber). Het concept is bekend: Lucas spreekt met bewonderaar Simon (Raymond Thiry), opiatenleverancier Doctor Feelgood (Arjan Ederveen) en ex-geliefde Sarah (Lynsey Beauchamp). Terwijl hun herinneringen zich ontrollen als flashbacks, beseft de rechercheur waarom Bakers muziek hem zo aangrijpt: zelf is hij net zo’n machteloze minnaar vol liefdesverdriet en zelfhaat.

Ongeluk, duwtje of zelfmoord? Die vraag houdt My Foolish Heart open, al dreigt Chet Baker met zelfmoord nadat geliefde Sarah hem na één klap te veel heeft verlaten. Als filmheld is hij weerbarstig. Geloof je biograaf James Gavin, dan was Chet Baker een freak talent: een dommige, egoïstische kinkel en vrouwenmepper die in zijn levenslange jacht op de roes verloederde tot een in zichzelf mompelende viespeuk.

Regisseur Rolf van Eijk maakt het niet mooier dan het is en dat valt te prijzen. Dat rechercheur Lucas net zo’n man blijkt te zijn als Baker, is een gekunstelde, maar begrijpelijke scriptvondst. Baker zelf blijft namelijk een gesloten boek van afwezig gemompel en geloken ogen die alleen tot leven komt via zijn muziek of via alter ego Lucas. Er is veel eenzaam gestommel door mistige steegjes: Amsterdam is de ideale locatie voor de miserabele, introverte en claustrofobische vibe van My Foolish Heart. Of al die doffe zelfdestructie getuigt van een romanticus die leeft voor de liefde, wiens verslaving zelfmedicatie is om peilloze gevoelens te dempen? Dat lijkt de opzet van een biopic die tegelijk te eerlijk is om dat zelf helemaal te geloven.

Correctie (2 november 2018): In een eerdere versie van dit artikel stond dat Chet Baker op 13 mei 1988 ’s avonds dood werd gevonden. Dit gebeurde in de vroege ochtend van die dag. Dat is aangepast.

    • Coen van Zwol