Recensie

Berlusconi’s leven voelt vies in ‘Loro’

Politieke satire Scène na scène valt je mond open van verbazing over de brutaliteit en de banaliteit van Berlusconi.

Toni Servillo steelt de show als Silvio Berlusconi in ‘Loro’. Foto Gianni Fiorito

Op een bepaalde manier is Loro, de nieuwe film van Paolo – La grande bellezza – Sorrentino een glorieus zootje. De nog steeds ruim twee uur tellende film werd gemonteerd uit twee complete speelfilms van samen drieënhalf uur. De al te politieke verwijzingen gingen eruit. Wat overbleef is een dubbelportret van Silvio Berlusconi, in de jaren 2006 en 2010, rond zijn tweede en zijn derde premierschap, en Sergio Morra, een mediaplayboy met politieke aspiraties. Eigenlijk een soort Berlusconi in spe.

Maar zodra de ‘Hij’ van de film (tegenover de ‘Zij’ uit de titel), namelijk Berlusconi zelf, zijn intrede heeft gedaan verdampt de interesse van de film in Morra. Toni Servillo steelt de show als de perfide politicus, en de dramatisch potentieel interessante schizofrene vader-zoonrelatie van Berlusconi met Morra verdwijnt naar de achtergrond. Morra is de opmaat. De loverboy die ons met drank en drugs en excessieve feesten klaar heeft gemaakt voor de verleidingskunsten van Servillo’s Berlusconi, een en al zwarte haarverf en botoxgrijns.

Loro is geen echte politieke satire. En ook geen politieke film. Het is een groteske anti-La grande bellezza: een geëxalteerde bunga bunga-orgie van ordinaire macht, seksualiteit en corruptie over een man die zijn grootmoeder zou oplichten als het hem gewin zou brengen. Scène na scène valt je mond open van verbazing over de brutaliteit en de banaliteit van Berlusconi.

Lees ook een interview met Paolo Sorrentino en Toni Servillo over ‘Loro’

Je wist het wel, maar niet dat zo schaamteloos was. Of toch ook weer wel. Maar het stoort ook dat Sorrentino zich er filmisch zo in verlustigt. Natuurlijk is dat allemaal om zichtbaar te maken wat de aantrekkingskracht is van een leven zonder moraal, zonder waarheid, en uiteindelijk ook zonder schoonheid. Het voelt vies. Servillo’s tiran is het schoolvoorbeeld van wat Shakespeare al beschreef als iemand die kan glimlachen en toch een schurk kan zijn.

    • Dana Linssen