Recensie

Red Dead Redemption II is een spectaculaire western, maar wel te makkelijk

Game De game Red Dead Redemption II – van de makers van Grand Theft Auto – is briljant in zijn kleine mini-westerns en toevallige ontmoetingen. De wereld van de rovende outlaw is groot, maar het spel is te gemakkelijk.

In het midden: Arthur Morgan. Rechts: bendeleider Dutch van der Linde.

De zon trekt langzaam over de prairie. Op een heuvel in de schaduw van een paar bomen wacht ik met twee rovers te paard om onze slag te slaan. Revolvers in de aanslag. Het geluid van de wind wordt alleen onderbroken door het zenuwachtige geklets van de jongste van het trio. Dan in de verte een koets, die vol rijkdom zou moeten zitten zo hebben de rovers gehoord. De koets wordt geëscorteerd door vijf deputies, hulpjes van de sheriff. We zetten onze paarden in galop, typische westernmuziek zwelt aan. „This is a robbery”, schreeuwt mijn mederover, al schietend snijden we de koets af. Een neergeschoten deputy blijft bungelen aan zijn wegvluchtende paard. Ik spring van mijn paard en open de kluis in de koets. Dan hoor ik m’n partner in crime schreeuwen: versterking van de deputies komt over de heuvel galopperen.

Dit is Red Dead Redemption II op zijn sterkst. De nieuwe game van Rockstar Games, bekend van Grand Theft Auto, is een buitengewoon sfeervolle western met een soms absurd gevoel voor detail. Als rovende outlaw is er ongelooflijk veel te doen in de grote wereld die Rockstar geschapen heeft. Banken beroven, treinen en koetsen kapen, jagen, vissen, als premiejager op gezochte criminelen jagen, andere bendes helpen – of juist dwars zitten.

De trailer van Red Dead Redemption II.

Het is in de game 1899, de laatste dagen van het Wilde Westen. In delen van Amerika zijn er al geasfalteerde steden vol fabrieken. De overheid probeert orde en gezag op de prairie te brengen. De oude gunslingers, ooit de rocksterren van het Wilde Westen, zijn aan lager wal geraakte sukkelaars. De Van der Linde-bende verstopt zich na een fout gelopen overval in de besneeuwde bergen. Wanhopig proberen ze in deze veranderende wereld hun oude, wetteloze manier van leven te behouden. Ze dromen van een vrijer leven in het westen, Californië misschien, alsof het een witte walvis is. Bendeleider Dutch van der Linde is een charismatische kapitein Ahab uit Moby Dick, die met gloedvolle toespraken zijn bende van 10 tot 15 man ervan overtuigt houdt dat zijn weg de juiste is. Jij bent Arthur Morgan, een oudgediende van de bende en aan het begin van de game een soort stuurman Starbucks, de enige die de leider af en toe durft tegen te spreken, al blijft hij wel loyaal aan Dutch. Als een familie probeer je te overleven, maar langzaam komen er scheurtjes in de familieband.

Jammer is dat er in die prachtige wereld zo weinig uitdaging te vinden is

Red Dead Redemption II is de opvolger en prequel van Red Dead Redemption uit 2010. Toen moest je als ex-rover John Marston je voormalig bendeleden opsporen en doden. Die game draaide om verlossing (redemption), een eenzame outlaw die in zijn eentje los probeert te komen van zijn verleden. In deze opvolger draait het om behoud van familie en een way of life. „De nieuwe eeuw komt er aan, wij zijn de laatsten van onze soort”, sombert Morgan tegen bendeleden.

Interessante, toevallige ontmoetingen

De missies in Red Dead Redemption II zijn spectaculair, denk aan het bevrijden van een bendelid uit de gevangenis, het beroven van een rijdende trein en het saboteren van een tabaksplantage. Maar Red Dead is pas echt briljant in de tal van kleine mini-westerns en toevallige ontmoetingen die de game rijk is. Je krijgt het aan de stok met een groep van soldaten die denken dat de Amerikaanse Burgeroorlog nog aan de gang is. Je raakt betrokken bij een romance tussen twee mensen uit rivaliserende families en je beschermt een protestmars van suffragettes. Een op de vlucht geslagen crimineel, een vrouw uit een gebroken gezin, een dokter die dubieuze middeltjes verkoopt, het zijn stuk voor stuk buitengewoon interessante toevallige ontmoetingen.

Het speelt zich allemaal af in een ongelooflijk gedetailleerde en grote open wereld. Er zijn dertig verschillende vissen en 178 verschillende diersoorten in deze game. Wapens en kleding kan je op detailniveau aanpassen. De baard van Arthur groeit en kan je dus onderhouden, of niet. De muziek in de game is dynamisch, wat betekent dat als de spanning toeneemt de muziek aanzwelt en dat als je op je paard over een besneeuwde bergtop trekt je alleen het knarsen van de sneeuw onder de hoeven hoort. De wereld van Red Dead slokt je zo volledig op.

Extra jammer is het daarom dat er zo weinig uitdaging in deze wereld te vinden is. De missies zijn weliswaar spectaculair maar ook veelal een fluitje van een cent. Zwaargewond ontsnappen uit een vijandelijk kamp: een makkie. In de ongeveer dertig uur die ik tot nu toe in Red Dead Redemption II doorbracht (het volledige verhaal, zonder de vele zijstapjes, kost ongeveer 60 uur), zat ik geen moment vast. Dat is jammer, want uitdaging is wat een game écht memorabel en bevredigend maakt. Opgelucht terug in je stoel zakken als je eindelijk de eindbaas verslagen hebt, of het trotse gevoel van met slim denkwerk uit een gevangenis ontsnappen. De naar een uitdaging snakkende gamer kan het zichzelf wel ietsje moeilijker maken (tip: zet de minimap op kompasvorm en de richthulp op een minimum), maar ook dat resulteert niet in echt pittige situaties. Red Dead Redemption II is een spectaculaire western die net iets te makkelijk wegspeelt.

    • Diederik Huffels