Recensie

‘Komische musical’ Expeditie Eiland zoekt het vooral in de overdrijving

Worden ongemakken uit reality-televisie op een eiland nog grappiger met personages die zich voordoen als karikaturale typetjes? De musical Expeditie Eiland is een nogal zwalkende vertoning.

Scène uit de musical ‘Expeditie Eiland’. Foto Roy Beusker

Lastig: een tv-genre parodiëren dat op zichzelf al tamelijk lachwekkende kanten vertoont. Wat valt er nog te bespotten aan al die Expeditie Robinson-achtige programma’s waarin Bekende en/of Onbekende Nederlanders in verre oorden belanden om allerlei fysieke ongemakken te ondergaan? Wordt dat grappig als die ongemakken nog eens extra worden overdreven met personages die zich voordoen als karikaturale typetjes?

Expeditie Eiland, gepresenteerd als „komische musical”, zoekt het aanvankelijk vooral in de overdrijving, met scènes waarin nog smeriger spul moet worden gegeten dan in de echte tv-programma’s. Maar allengs raken de variaties op dat thema uitgeput. Waarna de schrijvers Allard Blom en Lucas de Waard een ernstiger toon trachten aan te slaan. Dan komen er steeds vaker particuliere bekentenissen van de deelnemers aan deze reality show uit de lucht vallen. Ze komen zelfs met een soort Russische roulette op de proppen, waarbij doden kunnen vallen. Dat is wel bespottelijk, maar niet lachwekkend.

En dan gaat het ook over de beweegredenen van de makers van zulke shows. Over de kijkcijfers dus. Maar de auteurs blijven ambivalent over de machinaties in dit genre. Ze laten de ijdele presentator zeggen dat hij innig van alle kandidaten houdt, maar ’s mans ware aard blijft onduidelijk.

Zo wordt Expeditie Eiland een nogal zwalkende vertoning, zonder enige compassie met de personages op te roepen. Alleen een volks echtpaar, gespeeld door Lone van Roosendaal en John Buijsman, weet af en toe te ontstijgen aan deze typetjesparade. Hun korzelige conversatietoon geeft sommige amusante zinnetjes – want die zijn er ook – een grappige lading die in de rest van deze voorstelling te vaak ontbreekt.

De liedjes werden door muzikaal leider Rutger de Bekker in stevige gitaarrock gedoopt. Met een pakkende titelsong. Maar ook die kan niet alles goedmaken.

    • Henk van Gelder