Recensie

Strijkers malen als een brein in halfslaap bij vroege ode aan Andriessen

Klassiek Componist Louis Andriessen wordt tachtig in juni. Amsterdam Sinfonietta eert de nog lang niet jarige meester deze maand al met een aan hem gewijde concerttour.

Met een stem als een laserstraal bracht sopraan Claron McFadden de tekst van componist David Lang kraakhelder

Een verjaardag is een rekbaar begrip in het klassieke-muziekbedrijf. Zo wordt componist Louis Andriessen pas in juni tachtig. Niettemin greep Amsterdam Sinfonietta die gelegenheid aan om deze maand al te toeren met een aan hem gewijd concert. Zaterdag was de aftrap tijdens de Cello Biënnale.

Met twee wereldpremières en twee topsolisten was het er niet minder spannend om. Voor zijn nieuwe prayers for night and sleep puurde de Amerikaanse componist en Andriessen-bewonderaar David Lang een eigen tekst uit Joodse slaapgebeden. Met een stem als een laserstraal bracht sopraan Claron McFadden die tekst kraakhelder.

Achter haar een strijkorkest dat dienst deed als traag wentelend motiefmechaniek – malend als een brein in halfslaap. Mooi hoe de texturen grilliger werden bij nachtelijke angsten en bedaarden toen in het tweede deel de slaap intrad. Wel blijft het opmerkelijk dat Lang de cellopartij van Harriet Krijgh dusdanig verknoopte met het orkest dat zij als soliste nauwelijks uit de verf kwam.

Ook van voormalig Andriessen-student Kate Moore klonk een nieuw werk. In Arc-en-Ciel, voor cellokwartet en vijf ‘schaduwviolen’, laat zij verschillende facetten van de strijkersklank horen: metalig iriserende boventonen, een knoestige cellopuls, vioolglissandi die scherp door een flageolettenwolkje scheren. In de dierlijk extatische slotclimax zou je zweren dat je een didgeridoo hoorde gonzen.

De Bulgaarse componist Dobrinka Tabakova schrijft zonder omhaal van noten. Het eerste deel van haar Celloconcert bruist van de energie. Het tweede deel neigt naar het larmoyante met oeverloze sololyriek. Aan de vol overgave spelende soliste Kristina Blaumane lag het niet.

Amsterdam Sinfonietta speelt ‘Fern’ van Kate Moore.

Van de nog niet jarige meester zelf klonk …miserere…. Daarin laat Andriessen, knipogend naar Gregorio Allegri’s beroemde psalmzetting, barokkerige tweestemmigheid ontaarden in monolithische tutti’s en een prachtig geharmoniseerde slotsectie. Jammer dat de vioolaanzetten aanvankelijk wat glibberig waren.

    • Joep Christenhusz