Opinie

    • Frits Abrahams

Liever heerlijk dan eerlijk

Frenkie de Jong werd bij Ajax-Feyenoord tot ‘man of the match’ uitgeroepen. Het is een onderscheiding voor de beste Ajax-speler, die niemand erg serieus neemt omdat het Ajax-directeur Marc Overmars is die de keus maakt.

Ik zou niet voor Frenkie gekozen hebben, maar voor iemand die helemaal niet op het veld stond. Zijn initialen zijn VAR, wat staat voor video assistant referee. Die besliste al na vijf minuten deze klassieker in de eredivisie door aan te tonen dat Jerry St. Juste een te zware overtreding op Ajacied Tagliafico had gemaakt. De scheidsrechter, Björn Kuipers, had een gele kaart voldoende gevonden, totdat hij een seintje van VAR uit Zeist kreeg. Of hij wel zeker was van de juistheid van zijn beslissing. Kuipers begaf zich naar de plek aan de zijlijn waar de monitor staat opgesteld, keek nog eens goed en gaf VAR met tegenzin gelijk.

Gevolg: St. Juste weg, wedstrijd kapot. We hadden toen nog 85 minuten voor de boeg. Bedankt, VAR!

Mijn indruk is dat VAR in werkelijkheid een benepen kereltje is, een bleekneusje dat niet veel buiten komt en liever door oude albums met elftalfoto’s bladert dan wedstrijden bezoekt. Had VAR dan ongelijk toen hij Kuipers op die overtreding van St. Juste wees? Nee, dat wil ik niet beweren. VAR had het goed gezien, alleen: té goed.

Ik durf wel te beweren dat als VAR er niet was geweest, we een heerlijke Ajax-Feyenoord hadden kunnen zien. En als ik mag kiezen, zie ik liever een heerlijke dan een eerlijke wedstrijd. De ironie van VAR is dat de wedstrijden er eerlijker, maar ook vervelender van kunnen worden. VAR kan daar geen rekening mee houden, dat begrijp ik, maar doodzonde is het wél.

Lees ook een reportage vanuit de VAR-controlekamer in Zeist: ‘Danny, Serdar hier, hoor je mij?’

VAR is te vergelijken met een robot die de rol van de strafrechter heeft overgenomen. Hij zit via een geluidsverbinding op zijn kantoor naar Holleeder in de rechtszaal te luisteren, bladert verveeld door de dossiers, maakt grapjes – steeds dezelfde – met de koffiejuffrouw en velt zijn vonnis zonder ook maar één woord met de verdachte te hebben gewisseld.

Vroeger, toen de wereld nog volmaakt was, hadden we een voorkeur voor de scheidsrechter die „in de geest van de wedstrijd” floot. De eigenzinnige Leo Horn was daar een legendarisch voorbeeld van. Hij lapte de regels aan zijn laars als dat beter voor de wedstrijd was. Ik ben er zeker van dat hij de overtreding van St. Juste niet met rood zou hebben bestraft. Hij zou gehandeld hebben naar die ‘geest’ en niet naar de letter van de regel.

Hij zou geconstateerd hebben dat St. Juste zijn overtreding niet uit gemeenheid maakte, maar uit lichamelijke onhandigheid. St. Juste deed het bovendien aan de zijlijn, niet op een plek waar een doelpunt had kunnen ontstaan. Vermoedelijk om die redenen wilde ook Kuipers aanvankelijk volstaan met een gele kaart.

Toen greep VAR in. „Kijk nog eens goed, Kuipers”, beet hij Kuipers vanuit Zeist toe, „dit is niet volgens de regels.” Kuipers tuurde naar het schermpje en dacht: als ik VAR tegenspreek, krijg ik gelazer en ik win het nooit, want regeltechnisch heeft hij gelijk. En hoewel Leo Horn hem vanuit de scheidsrechtershemel smeekte om de wedstrijd niet te verpesten, koos hij de kant van VAR.

VAR betekent soms: Vervloekte Autoritaire Regelneuker.

    • Frits Abrahams