Recensie

Atonale muziek bepaalt het ritme in ‘Alles van waarde’

Theater Geschiedenis, politiek en menselijk drama komen op prikkelende wijze bij elkaar in deze voorstelling van auteur en regisseur Joeri Vos.

Foto Anne Harbers

‘Je weet wel dat ik je altijd steun hè? Welke keuze je ook maakt.” „Ja. Of, ik weet eigenlijk zeker dat dat niet zo is. Maar dat geeft niet.” De moeder en zoon in Alles van waarde van De Veenfabriek staan op ideologisch vlak lijnrecht tegenover elkaar. Mary (Jacobien Elffers) reisde als zeventienjarige naar Vietnam om tegen de oorlog te protesteren, Huy (Phi Nguyen) gaat nu onder bewind van het Amerikaanse leger naar het geplaagde Venezuela op vredesmissie – een interventie die Mary als verkapt imperialisme ziet. Op de vooravond van Huy’s vertrek komt het in de kamer van de zwaar beperkte opa Luuk (John van Oostrum) tot een fikse confrontatie.

Net zoals in eerdere stukken van auteur en regisseur Joeri Vos valt de muzikaliteit van de voorstelling op. In de kamer naast Luuk woont zijn oude vriend Mies (Ton van der Meer), met wie Luuk vroeger de muziekwereld veroverde. Zijn atonale composities bepalen sterk het ritme van Alles van waarde: het gesprek tussen Mary en Huy verloopt in eerste instantie hortend en stotend, met veel halve zinnen en onderbrekingen. De resulterende harmonie tussen tekst, spel en muziek – en daarmee tussen vorm en inhoud – maakt de voorstellingen van De Veenfabriek volstrekt uniek.

In de gelaagde tekst komen geschiedenis, politiek en menselijk drama op prikkelende wijze bij elkaar. Vos trekt een parallel tussen de marginalisatie van complexe (geluids)kunst en die van het progressief-intellectuele gedachtengoed, maar legt de schuld daarvan niet uitsluitend bij het populisme neer: Mary’s onaantastbare morele gelijk drijft haar zoon zozeer in een hoek dat het niet zo vreemd is dat hij zijn heil in militaire discipline zoekt. Door middel van een weerbarstig gezinsdrama stelt Vos boeiende vragen over de polarisatie en over de mogelijkheid van kwetsbaarheid en wederzijdse toenadering.

    • Marijn Lems