‘Mooiste koers van de wereld’ is geen rode loper voor Tom

Tour de France 2019

In Parijs kwam de wielerelite samen voor de presentatie van het Tour-parcours. Slechts 27 individuele tijdritkilometers? „Een goede Tom Dumoulin kan alle parcoursen aan.”

Viervoudig Tour-winnaar Chris Froome en titelhouder Geraint Thomas (rechts) luisteren naar de presentatie in het Palais des Congrès. Foto AP/Thibault Camus

Juist als het erop lijkt dat een negen maanden durend wielerseizoen écht de laatste adem heeft uitgeblazen na rondes in Azië en de Sluitingsprijs Putte-Kapellen, is daar altijd nog Circus Tour en de presentatie van ‘la plus belle course du monde’, de gigant van een wielerwedstrijd die pas in juli 2019 wordt verreden. Maar de voorpret kan niet vroeg genoeg beginnen, vinden ze bij de Amaury Sport Organisation (ASO). Hun jaarlijkse lokroep in oktober trekt velen.

Op deze grijze donderdagochtend zit het Palais des Congrès in het noordwesten van Parijs tegen elven tot aan de laatste stoel vol. Bijna 4.000 mensen veelal gekleed in jurk en pak zijn naar de Franse hoofdstad gereisd om te zien wat de 106de editie van de Tour de France behelzen gaat. Wordt het een Tour voor de tijdrijdende klimmer, voor de klimmende tijdrijder, zijn er noviteiten in de ronde opgenomen, zoals vorig jaar, met die kolderieke Formule 1-start in Bagnères-de-Luchon? En, voor Nederlandse begrippen essentieel: zal Tom Dumoulin met het parcours uit de voeten kunnen, kan hij na zijn tweede plaats de Tour volgend jaar misschien wel winnen?

Voor het eerst een finish op de de Prat d’Albis (bij Foix)

Contouren

In de foyer van het congrescentrum kliekt het Nederlands journaille samen. Gio Lippens, radioverslaggever van de NOS, heeft de contouren van het parcours al ingezien en concludeert dat „deze Tour niet bepaald een rode loper is voor Tom”. Kortweg hierom: „Weinig tijdritkilometers, veel klimwerk”. Hij stelt ook vast dat de tijd begint te dringen: „Dumoulin heeft nu het momentum. Wil hij ooit de Tour winnen, dan moet het misschien komend jaar gebeuren.” Raymond Kerckhoffs van De Telegraaf zucht wat, om aan te geven dat het nog wel eens een lastige exercitie kan gaan worden voor zijn provinciegenoot. „Yates komt eraan. En Sky gaat alles weer op Froome spelen”.

Dan gaan de deuren van de grote zaal open en stromen wielerbobo’s, ploegleiders, vertegenwoordigers van departementen, burgemeesters, politici en journalisten langzaam binnen. Voor hen een videoscherm met een welkomstboodschap in diverse talen, en een podium dat niet zou misstaan in een theater of een poptempel. Velen filmen de bomvolle zaal, voor op hun sociale media-kanalen.

Onder hen ook Thomas Vergouwen, een Nederlandse kerel met een Franse tongval die al jaren in de Parijse voorstad Malakoff woont. Hij is ‘smartbuilder’ – installateur – bij Orange, rijdt in juli namens watermerk Vittel belangrijke gasten over het Tourparcours en is nu in het zeventiende arrondissement vanwege zijn website velowire.com. Vergouwen heeft er het voorbije decennium zowat zijn beroep van gemaakt om vóór de officiële presentatie van de nieuwe Tour het parcours al te kennen, en te verspreiden ook. In oktober is hij doorgaans zo diep in zijn speurwerk verzonken dat hij zijn huis haast niet meer verlaat. Dan belt hij met hotels om erachter te komen waar de Tourorganisatie reeds de beste plekken heeft veiliggesteld, speurt hij op internet de lokale Franse pers af, en belt hij wat met in de jaren opgebouwde contacten.

Ratrace

Nooit lukte het Vergouwen de ratrace van de ASO te winnen, tot dit jaar, door een knullige fout van de Franse televisie. „Ze hadden een tweet met het etappeschema geprogrammeerd om kwart over 12 am, waar 12 pm de bedoeling was. Zo wist ik dus even na middernacht dat al mijn speurwerk klopte en had ik voor het eerst de wereldwijde primeur.”

Dan begint het grote scherm in de zaal te flitsen, en wordt een kenmerkende Tour-tune afgespeeld. Een levensgrote gele trui verschijnt. De Tour zou de Tour niet zijn als er geen thema van ogenschijnlijk groot belang zou worden aangekondigd, en volgend jaar, wis en waarachtig, blijkt de gele trui jarig. De editie van 2019 staat in het teken van de honderdste verjaardag van het felbegeerde tricot, sedert 1919 bestemd voor de leider in de wedstrijd. De eerste winnaar was ene Eugène Christophe, wiens krakerige stem door de speakers klinkt.

Dan komt er een trits aan winnaars het podium op: Chris Froome in een te ruim pak, een ietwat aangekomen Geraint Thomas in een grijze pullover, Greg Van Avermaet met zijn kenmerkende warrige coupe – ze hebben met elkaar gemeen dat ze de gele trui vaker dan eens om de schouders hadden. Bolletjestruiwinnaar Julian Alaphilippe is van stal gehaald omdat die het Franse publiek nu eenmaal in extase brengt. Geen Tom Dumoulin in Parijs. Hij is op huwelijksreis in Nepal.

Op de voorste rij wordt een drietal gefêteerd omdat zij als geen ander weten waar le maillot jaune voor staat: Eddy Merckx, Miguel Indurain en Bernard Hinault wonnen ieder vijf keer de Tour, en worden op het podium geroepen om te vertellen wat dat wielershirt voor hen betekent. „Het is het hoogst haalbare, daar waar je als kind van droomt”, zeggen ze op fluistertoon.

Dan volgt een gelikt filmpje met geletruidragers, gedragen door een heldhaftig muziekje: Froome, Thomas, en het besproken drietal passeren, net als winnaars uit verder vervlogen tijden. De naam Lance Armstrong wordt gemeden alsof hij nooit bestaan heeft. De Tour staat in het teken van honderd jaar gele trui, maar zeven stuks zijn uit het geheugen geschrapt. De hypocrisie spat ervan af. Want wie van het genoemde trio reed zijn wedstrijden schoon? Alleen van Hinault is dopinggebruik niet alom bekend.

Ter zake

Twintig over twaalf, de organisatie komt ter zake. De 21 etappes in de Tour van 2019 doorklieven 37 Franse departementen. Le Grand Départ is in Brussel, geboortegrond van Eddy Merckx. Aldaar een vlakke rit en een ploegentijdrit. Daarna trekt het circus in hobbelige etappes naar de Elzas, met in de eerste week al een aankomst op een verlengde klim naar La Planche des Belles Filles. Richting Saint-Étienne ligt het bezaaid met kleine cols en côtes, en in de etappe daarna trouwens ook. Halverwege een geaccidenteerde tijdrit van 27 kilometer – niet moeilijk genoeg om met minuten te smijten – en aansluitend een aankomst op de Col du Tourmalet, in de Pyreneeën. De finish van de vijftiende etappe is een nieuwigheid: nooit lag die bovenop Prat d’Albis, nabij het Zuid-Franse stadje Foix.

De Tour gaat in de Alpen worden beslist. Rit 18 kent drie cols boven de 2.000 meter waaronder de gevreesde Izoard en de Galibier, een dag later gaat het over de Iseran naar wintersportdorp Tignes. Het sluitstuk op zaterdag 27 juli is wel erg onbarmhartig: de slotklim naar Val Thorens is 33,4 kilometer lang.

„Een Tour voor klimmers”, reageert Sunweb-baas Iwan Spekenbrink als de lichten in het Palais des Congrès zijn aangesprongen. „Dit wordt een uitdaging. Liever hadden we met Tom wat meer tijdritkilometers gehad, maar we moeten het hiermee doen. Een goede Tom kan alle parcoursen aan.” Joop Zoetemelk is ronduit teleurgesteld. De winnaar van 1980 had ook graag meer tijdritten gezien. „Maar ja, ze willen een open Tour, hè. Een strijd tot op het laatst. Dat zal het dan wel worden.”

Een vraag over Armstrong beantwoordt hij door te maken dat hij wegkomt.

Correctie (25 oktober 2018): in een eerdere versie stond de naam van wijlen Jacques Anquetil, waar Miguel Indurain werd bedoeld. Dit is aangepast.

    • Dennis Boxhoorn