Hij stond hier! Een Opel!

In deze rubriek elke week iets wat zoek is. Deze aflevering: geparkeerde auto’s. Ook iets kwijt of teruggevonden? Stuur een mail naar kwijt@nrc.nl

Illustratie Roland Blokhuizen

Vroeger overkwam dat je weleens. Op vakantie reed je door een stad die er leuk uitzag en waar bovendien markt was. Auto parkeren, de stad in, naar de markt, inkopen doen, lekker lunchen. En dan weer verder.

Maar waar stond de auto? Niemand die het meer wist. Ergens in een zijstraat, maar welke? De stad zag er na het sluiten van de markt opeens heel anders uit. Een half uurtje zoeken. En ’m dan vinden op een plek waarvan iedereen zei: o ja!

Nu ga je, wijs geworden, de naam van die zijstraat nadrukkelijk onthouden. Rue des Pénitents, achter die kathedraal. Of je maakt een foto van het straatnaambordje. Dat zal je niet nog eens gebeuren.

De laatste keer dat ik een hele familie naar de auto zag zoeken was in Frankrijk, op een benzinestation aan de Route du Soleil. Een gigantische aire, zo’n plek met een restaurant, speeltoestellen en picknickplekken. En veel parkeerruimte.

Een Belgisch gezin, man, vrouw en vier kinderen, liep al drie kwartier langs de rijen met geparkeerde auto’s. Het was warm en alle gezinsleden waren rood aangelopen. „Nee, hij is echt weg. Hij stond hier, naast de lpg-pomp. Dat weet ik zeker”, zei het hoofd van de familie. Zijn vrouw: „Dat is toch niet te geloven, dat iemand je auto steelt! Een nieuwe Opel! Met alle vakantiespullen erin! Op onze eerste vakantiedag!”

Na een uur gaven ze het op. Ik liep met ze mee, naar de balie van het benzinestation. Daar vertelden ze wat hen was overkomen en vroegen ze hoe ze de politie konden waarschuwen.

De man achter de balie hoorde hun verhaal aan en stelde een onverwachte vraag. „Komt u van Parijs of vanuit het zuiden?”

„Vanuit Parijs, we zijn vanochtend uit Brussel vertrokken.” „En bent u al lang hier?” „Een uur of twee, we hebben hier ook geluncht.”

„Dan staat uw auto aan de andere kant van de autoroute.” De man draaide zich half om en wees met zijn arm opzij.

Het begon iedereen te dagen. Dit was zo’n aire die perfect symmetrisch was, met hetzelfde benzinestation aan elke kant van de weg, dezelfde parkeerplekken en dezelfde winkel. Over de weg liep een dichte loopbrug. Als je die gedachteloos overliep, raakte je verzeild in een parallel universum. Een kopie van de overkant, alleen met andere auto’s. Die Belgen waren niet de eersten die daarin waren verdwaald.

    • Warna Oosterbaan