Kranig was het van PSV, meer niet

Champions League Na de remise tegen Tottenham Hotspur (2-2) lijkt PSV alleen nog derde te kunnen worden in de groep. De Champions League is de eredivisie niet.

Kopduel tussen Spurs’ Harry Kane (10) en PSV’er Luuk de Jong (9). De twee spitsen namen allebei het tweede doelpunt van hun club voor hun rekening. Foto ANP/Pro Shots

De Champions League-campagne van PSV in de zwaarste poule wil maar niet ontbranden, niet echt. Een late gelijkmaker van Luuk de Jong camoufleerde woensdagavond een kansarm optreden tegen de Premier League-topploeg Tottenham Hotspur: 2-2. Beide ploegen stonden nog op nul punten in de poule. Realistisch bekeken heeft de Nederlandse landskampioen alleen de derde plek nog in het vizier, overwintering in de Europa League is eigenlijk nog het maximaal haalbare.

Het is zoals het is, en zoals het vooraf ook voorspeld kon worden in een poule met FC Barcelona, Internazionale en Tottenham Hotspur. „We staan nog steeds laatste. En deze microfoon is zwart”, zei Mark van Bommel, voor de zoveelste keer gevraagd naar wat de uitgangspunten nog zijn. „Meer kan ik er niet van maken.”

De consistentie die PSV al wekenlang aan de dag legt in eigen competitie, niet één keer op achterstand gekomen, is een machtig compliment waard aan de selectie. Intrinsieke drive, de hand van Van Bommel ook. Zijn team vertoont trekken van zijn eigen voetbalkarakter – sluw, effectief, wilskrachtig – maar Champions League-tegenstanders buigen niet voor die deugden alleen.

Landskampioen PSV is, met de nieuwe trainer sinds deze zomer, een ploeg gebleken die zijn eredivisieduels met meedogenloze concentratie afwerkt. De cijfers na een kwart competitie zijn imposant (alle negen gewonnen, 36 goals gemaakt en drie tegen), maar de uitschakeling in de Champions League is halverwege de groepsfase wel akelig nabij. Absoluut geen schande, gezien het kaliber opponenten dat bij de loting aan PSV werd gekoppeld, maar de magische werking die de beginnend trainer Van Bommel hier en daar toegedicht wordt, blijkt grenzen te kennen. Landsgrenzen.

PSV kwam dankzij een grove taxatiefout van Toby Alderweireld achterin nog wel op voorsprong, de pijlsnelle Hirving Lozano profiteerde. Maar het was pijnlijk zoals Tottenham Hotspur in de beginfase het heft spelenderwijs in handen nam en, lang daarna, in een periode na rust onafgebroken patroontjes borduurde, met steeds weer Christian Eriksen als magnetisch middelpunt.

Geen raad met Eriksen

Hij kijkt rond, kruipt uit ruggen, maakt zich aanspeelbaar, glijdt als het ware over het veld en had geen kind aan Jorrit Hendrix. De Deense spelmaker komt net terug van een blessure, het was hem in een wat matte eerste half uur aan te zien, maar daarna drukte hij zijn stempel. Voor-assist bij de gelijkmaker van Lucas, sublieme voorzet op Harry Kane bij de 1-2. PSV wist zich met hem na rust geen raad. De man uit Middelfart, als voetballer groot geworden in Nederland, was de beste uit Frank de Boers coachingjaren bij Ajax, eerder dit decennium. Na zijn vertrek uit Amsterdam, zomer 2013, was ook de brille uit De Boers team wel verdwenen, cru gesteld.

Wat meer body heeft Eriksen nu, bakken meer ervaring. Dominant, beslissend. Wereldtop, kortom. De fluitconcertjes bij zijn balcontacten, ex-Ajacied immers, stierven langzaam weg in Eindhoven. De vurigheid van de aansporingen van de aanhang bij aanvang was afgezwakt. PSV was rijp voor een pak rammel, eigenlijk.

En toen kwam, tien minuten voor tijd, de rode kaart voor Spurs-keeper Hugo Lloris. „Hoop is misschien het verkeerde woord”, zei Van Bommel daar na afloop over. „Maar dan heb je kans.” Het zijn „de details waar ik het altijd over heb”, de momentjes die zich altijd voordoen en lak hebben aan het heersende spelbeeld in een wedstrijd.

Eriksen maakte met een nonchalant voetbeweginkje de revival van PSV mogelijk. Na zijn balverlies stond zijn team in de stand naar voren en zo kon dwars door het midden Lozano diepgestuurd worden en de overtreding van keeper Lloris op de Mexicaan net buiten het strafschopgebied werd beoordeeld als op een doorgebroken speler. Tien man nog over van Tottenham. Michel Vorm viel in, de Nederlandse doelman. Wie weet?

PSV had een moeizaam gevecht gevoerd, uit elkaar getrokken door de dynamiek van Mauricio Pochettino’s ploeg. Tottenham Hotspur, opvallend gezien de kooplustige Premier League-mores, kocht deze zomer geen speler aan en doet het met wat het had. Dat is niet misselijk, met bijvoorbeeld het uiterst succesvolle Engelse dode-spel-duo van het afgelopen WK, Kieran Trippier en Harry Kane. Aangever respectievelijk afmaker. En met de Koreaan Son, onvermoeibare bliksemschicht, of de krachtpatser achterin Davinson Sanchez, ook al oud-Ajax.

Hernieuwd geloof

De snelheid van handelen was bij Tottenham vanzelfsprekend te hoog voor de PSV’ers, van wie een fors deel hun tekortkoming op dit niveau net iets te vaak blootgelegd werd. Maar opgezweept door een hernieuwd geloof dat van de tribunes afspatte, rommelde PSV zich naar de gelijkmaker. Uit een afgeslagen vrije trap volgde een geschampt schot van Rosario, verlengd door Luuk de Jong en daar was de 2-2.

Tottenham Hotspur werd zo, met één punt uit drie, terug naar de bodem getrokken door PSV. Kane miste in de slotfase twee kansen, PSV hield stand via sleur- en trekwerk van Daniel Schwaab en Denzel Dumfries. Het was kranig van PSV, meer niet. En negen ton rijker, dat is de premie voor een gelijkspel.

    • Bart Hinke