Recensie

Olympische Spelen met een luguber randje

Fotografie

In een totaal-installatie van nieuwe en oude fotografie vertelt Risk Hazekamp een persoonlijk verhaal over de Olympische Spelen in Mexico in 1968. Tien dagen voor de opening van die Spelen eindigden studentenprotesten in een bloedbad.

In ‘Social Dissolution of the West’ vertelt Risk Hazekamp het verhaal van haar oom en tante, die elkaar leerden kennen toen ze in 1968 beiden deelnamen aan de Olympische Spelen. Foto Risk hazekamp

Een bezoek aan de tentoonstelling van Risk Hazekamp in de Pennings Foundation in Eindhoven is verrassend. In de eerste plaats simpelweg vanwege de imposante expositieruimte die de galerie sinds kort heeft betrokken, ruim 700 vierkante meter, iets waar menig collega in de Randstad jaloers op zal zijn. Daarnaast is de expositie van Risk Hazekamp (1972) een aangenaam nieuwe kennismaking. We kennen Hazekamp als fotograaf die gender als voornaamste onderwerp heeft, waarbij ze vaak zichzelf fotografeert. Risk als James Dean, Risk als cowboy, Risk als stierenvechter. Zo onderzoekt ze de conventies van mannelijkheid en vrouwelijkheid, als verzet tegen vaste patronen en vooroordelen en als pleidooi voor een meer fluïde identiteit. Op de website van Hazekamp bevinden zich onder het kopje ‘Genderworks’ maar liefst veertien fotoprojecten met dat thema.

In haar nieuwe tentoonstelling, Social Dissolution of the West, richt Hazekamp deze keer haar aandacht op iets anders. Middels analoge fotografie, muurschilderingen, installaties en archiefmateriaal vertelt ze het verhaal van haar oom en tante, die elkaar leerden kennen toen ze in 1968 beiden deelnamen aan de Olympische Spelen – hij als roeier van de Holland Acht, zij als schoonspringer. Die Spelen kenden een luguber randje – tien dagen voor de openingsceremonie eindigden studentenprotesten in een bloedbad, waarbij honderden mensen om het leven kwamen. Hazekamp reisde naar Mexico-Stad en mixt in de expositie die twee gegevens. Ze plukte beelden uit het familiealbum en combineert dat met nieuw beeld, soms zelfs in één foto. Ze timmerde haar eigen Olympische erepodium in elkaar en ging aan de slag met manshoge cyanotypieën, foto’s die ontstaan door voorwerpen rechtstreeks op papier te leggen. Ze geven de duik van haar tante in het blauwe zwembad een sprookjesachtig karakter. Met foto’s van studenten die lekker in het gras liggen, speelt Hazekamp een spel met ons associatievermogen – omdat we het verhaal van het desastreuze protest van vroeger in ons hoofd hebben, kijken we met een verontruste blik naar wat we nu zien.

Met de herhalende thematiek van gender dreigde Hazekamp zichzelf in een hokje te plaatsen – iets waar ze zich juist altijd zo tegen heeft verzet. Met deze gevarieerde totaal-installatie laat ze zien dat ze een breder en verrassend gevarieerd pallet heeft.

    • Rianne van Dijck