Recensie

Grote emoties slecht doorvoeld

Drama ‘Life Itself’ is een film als een conceptalbum: een complex romantisch drama, met daaromheen een raamvertelling en muziek van Bob Dylan. De film bezwijkt onder zijn ambities.

Olivia Wilde en Oscar Isaac als Abby en Will in ‘Life Itself’.

Voor scenarist/regisseur Dan Fogelman (die faam verwierf met de tv-serie This is Us) was Life Itself een zeer persoonlijk project. Hij schreef het voor zijn overleden moeder, voor zijn kersverse echtgenote en voor vele vrienden die ontdekten hoe liefde en verlies in het leven soms samengaan.

Hij schreef een complex romantisch scenario over ouders en kinderen, over hoe toeval en (gewelddadig) noodlot mensen soms bij elkaar brengen en soms van elkaar scheiden. Hij verzon allerlei personages die door de generaties heen afspiegelingen van elkaar kunnen zijn, en verzamelde een sterrencast.

Omdat Fogelman zijn eigen verhalen niet vertrouwde, bouwde hij er ook nog een raamvertelling omheen: hoe hoofdpersoon Will (een schrijver) zich realiseert dat ‘het leven zelf’ een ‘onbetrouwbare verteller’ is (een klassieke filmtruc). Bob Dylans Time Out of Mind (1997) wordt ingezet om alles nog eens muzikaal te illustreren. Een film als een conceptalbum: zo opgesomd klinkt het als te veel, te vergezocht, te melodramatisch. En dat klopt. Er zijn geweldige films gemaakt met nog grotere ambities, deze bezwijkt eronder.

Als semi-metafilm behandelt Life Itself op zich herkenbare vragen. Houdt mijn geliefde wel echt van mij? Kunnen we samen een gezin stichten? Dragen we onze trauma’s op onze kinderen over? Heeft alles in het leven een betekenis? Maar de scènes blijven losse schetsen, bedenksels, vignetten. Het klinkt misschien paradoxaal, maar voor een film over zulke grote emoties is Life Itself gewoon niet doorvoeld genoeg.

    • Dana Linssen