Opinie

    • Frits Abrahams

‘Hallo hooglander!’

Heb ik toch altijd gedacht dat niets zo veilig was als een wandelingetje in de duinen, maar nee, zelfs daar loert het levensgevaar. Of overdrijf ik nu? Oordeel zelf.

Ik ken een echtpaar dat veel vrije tijd doorbrengt in de duinen bij Egmond aan Zee. Het zijn natuurliefhebbers, ze wandelen er graag en ze kennen de paden goed. Eind september, op een middag tegen zessen, zagen ze vanaf hun pad een Schotse hooglander in de bosrand staan, zo’n fors, gehoornd, meestal roodbruin rund dat er niet veel gezelliger kan uitzien dan dat andere beroemde Schotse dier, het monster van Loch Ness.

Het rund, een jongvolwassen exemplaar nog, draafde op het echtpaar af en richtte zich daarbij op de vrouw, die vlak vóór haar man liep. Het was een duidelijke aanval, vermoedelijk eerder ingegeven door het instinct dan door vrouwvijandige overwegingen. Er was geen mogelijkheid om uit te wijken. De man begon luid te schreeuwen („Hééé!”), waarop het dier stilhield en zich in zijn richting draaide. De man schreeuwde weer en maakte daarbij een dreigend gebaar. Weer verroerde het rund zich niet.

De man gebaarde naar zijn vrouw dat ze moest doorlopen, maar zodra ze dat deed, draaide het dier zich weer in haar richting. Het hield de kop naar beneden, een onmiskenbare aanvalshouding op nog geen twee meter afstand. Zij weet nog dat ze in een flits dacht: die hoorns heb ik straks in mijn buik.

Haar man combineerde weer een schreeuw met een dreigend gebaar, het dier bleef opnieuw staan. Zijn vrouw liep voorzichtig door, terwijl hij zo rustig mogelijk achter het dier voorbij liep. Op het stenen pad keken ze nog verschillende keren om, maar hun belager kwam hen niet achterna.

Het had nauwelijks een minuut geduurd – een minuut die ze nooit meer zullen vergeten. Het echtpaar was niet in paniek geraakt, de man had zelfs adequaat gereageerd, maar de vrouw liet me toch weten dat ze zich zes weken later nog steeds onveilig voelt in dit gebied. Ze heeft zich in het onderwerp verdiept en gemerkt dat het daar vaker is voorgekomen.

Twee mannen en een vrouw hadden ieder eenzelfde soort confrontatie doorstaan, enkele andere mensen konden niet oversteken naar het pad waaraan hun huisje lag. Een boswachter vertelde dat hij het, samen met een collega, ook eens had meegemaakt; ze hadden zich kunnen redden door achter een boom te gaan staan.

Deze boswachter gaf het echtpaar het advies de volgende keer meteen het oornummer van de hooglander te noteren. Dan kunnen ze het agressieve dier uit de kudde verwijderen. Het lijkt mij lastig. Zo’n dier komt op je afgestormd en jij moet in je binnenzak pen en papier zoeken terwijl je hem toebijt: „Het oornummer graag.”

Op internet vond ik nog enkele andere uit de hand gelopen ontmoetingen met hooglanders. Een 66-jarige vrouw, rustig wandelend zonder hond of kind, raakte ernstig gewond toen een hooglander zijn hoorns 27 centimeter diep haar buik indreef. Wandelaars wordt aangeraden 25 meter afstand van de dieren te houden, maar wat als de dieren daar zelf maling aan hebben of niet kunnen tellen? Een boswachter raadt aan ze vriendelijk te begroeten: „Roep maar: hallo hooglander!”

Toch een geruststelling dat we humoristische boswachters in Nederland hebben.

    • Frits Abrahams