Recensie

LeineRoebana speelt met stijl en energie van beweging

Recensie

Niks Aristoteles, niks verhaal, niks drama. Beweging staat voorop in de productie Sweet Demon van choreografenduo Andrea Leine en Harijono Roebana. En toch is er een diepere laag.

Sweet Demon door LeineRoebana. Foto Anna van Kooij

Dans is muziek, vinden choreografen Andrea Leine en Harijono Roebana. En dus componeren zij met lichamen. Vijf mannenlichamen in het geval van Sweet Demon, die ‘in dialoog treden’, zoals dat heet, met een soundscape vol geluiden als hondengeblaf, ronkende brommers, het tikken van een metronoom. Digitale timers breken de tijd in met een piep gemarkeerde mootjes.

Alle nadruk ligt in Sweet Demon zo primair op beweging. Vloeiende en veerkrachtige beweging, strakke, krachtige beweging, sensueel golvende, compacte of ritmische beweging.

Uri Eugenio, Michael Sastrowitomo, Rob Polmann, Andra Pisano en Timon de Ridder, sterk verschillende types, laten in de ‘expositie’ van de choreografie verschillende energieën en stijlen van beweging zien. In een steeds complexere polyfonie van lichamen weven ze die dooreen.

Elk dansthema wordt ingeleid door het verplaatsen van Bluetooth-speakertjes en timers, waarna bewegingen op verschillende plaatsen in de ruimte worden herhaald, uitgebreid.

Een vrij droog en studieus bewegingsconcept dus, dat herinneringen oproept aan de begintijd van het choreografenduo: de bewegingsinzetten vanuit de schouder of een armzwenk, secuur gehoekte lijnen, horizontale variaties op verticale frasen. De samenwerking van de laatste jaren met Indonesische dansers heeft ook zijn sporen achtergelaten, met markante poses en zachte verbindingen.

Beweging staat in deze productie voorop, en daarmee volgen Leine en Roebana, aldus de programmaflyer, de theorieën van de Amerikaanse regisseur Richard Foreman en diens Ontological-Hysterical Theater. Niks Aristoteles, niks verhaal, niks drama. Dat leidt maar af van ‘de waarheid’. Toch heeft Sweet Demon een diepere laag, licht aangestipt door Pisano, die in flarden tekst over een jeugdtrauma vertelt. En zo sluipt het thema van seksuele stereotypering c.q. het tegenovergestelde daarvan (‘fluid gender’, aldus de flyer) in het stuk. Maakt dat het wat ongrijpbare Sweet Demon sterker? Nee. Want het is, zie Foreman, uiteindelijk niet echt belangrijk, misschien zelfs overbodig.

Sweet Demon door LeineRoebana.

Foto Anna van Kooij

    • Francine van der Wiel