VPRO-serie ‘Zara’ is Assepoester op voetbalschoenen in het azc

Kinderserie Zara en de magische kicksen, te zien op Cinekid Festival, vertelt het verhaal van een voetbalmeisje in een asielzoekerscentrum. En het gaat nu eens niet over vluchtelingenproblemen.

Hoofdrolspeelster Liz Heijnemans (9) tijdens opnames voor de kinderserie ‘Zara en de magische kicksen’ in het Amsterdamse asielzoekerscentrum. Foto’s Olivier Middendorp

Op het veldje in het Amsterdamse asielzoekerscentrum, tussen de op elkaar gestapelde wit-grijze containerwoningen met wapperende was aan de lijnen, spelen de jongens voetbal, met tussen hen in een meebewegende cameraman. De meisjes spelen voor luidruchtige cheerleaders langs de lijn, in zelfgemaakte roze T-shirts. Ze hebben ook een strijdkreet: „Wij winnen wél! Want Team Rood is supersnel!”

„Stop”, roept de opnameleider. „Opname gestopt.” Maar de jongens luisteren niet, ze voetballen gewoon door. Nu pakken ze ook nog de bal af van de hoofdrolspeelster, die wordt geacht heroïsch het beslissende doelpunt te scoren.

De VPRO maakt deze middag opnames voor de kinderserie Zara en de magische kicksen, over een voetbalmeisje dat in een azc woont. De serie gaat zaterdag in première op het Cinekid Festival voor jeugdmedia in Amsterdam. Vanaf volgende week zondag is de serie te zien op NPO3.

Zara wordt gespeeld door de negenjarige Limburgse Liz Heijnemans. Uitrustend op een stalen trap naar een bovenwoning legt ze het verhaal uit: „Ik mag niet voetballen van mijn broers omdat ik hun kleine zusje en een meisje ben. Dan komt er een engel en die geeft me magische kicksen. Dan kan ik alles doen, dansen, voetballen.” Het gegeven van de schoenen die de drager voetbalkracht schenken is ontleend aan de Britse strip De wondersloffen van Sjakie. Zara valt ook nog in handen van de voetbalmaffia, onder leiding van een lekker vilein spelende Sabri Saad El Hamus.

Alle figuranten wonen in asielzoekerscentra. Diverse crewleden hebben ook een achtergrond als vluchteling. Liz weet: „De kinderen hier hebben veel erge dingen meegemaakt. Ze komen bijvoorbeeld uit Syrië en Irak omdat er oorlog is.” De opnames zijn in zes verschillende azc’s om zoveel mogelijk kinderen te laten meedoen. De hoofdrollen worden door kinderen van buiten gespeeld, omdat het lastig is om met kinderen die nog in de procedure zitten, te filmen buiten het azc waar ze wonen.

Boven de kinderen steekt één meisje uit met een blonde staart. Het is Sophie van Vugt (12), de body double van Liz. De hoofdrolspeler kan weliswaar voetballen, maar voor de spectaculaire acties valt Sophie voor haar in: „Alleen mijn benen worden gefilmd. Die zijn een beetje bruin van de vakantie.” Sophie behoort naar eigen zeggen tot „de 25 beste meisjes van Nederland”.

Het idee voor de serie komt van creatief producent en documentairemaker Mirjam Marks: „Het gaat om giving back. Wij krijgen een mooie tv-serie; de kinderen hier krijgen een onvergetelijke ervaring en het gevoel erbij te horen. Ze zien zichzelf een keer op tv, dat geeft ze misschien het besef dat je dat ook kunt worden.”

Belangrijk voor Marks is dat de serie niet over vluchtelingenproblemen gaat; zelfs niet over leven in een azc. De kinderen in de serie wonen weliswaar in een azc, maar verder zijn ze vooral bezig met voetbal, net als kinderen buiten het terrein. „Het is gewoon een leuk, avontuurlijk verhaal.” Assepoester op voetbalschoenen.

De serie heeft iets van een goed doel. Mede omdat ze verbonden is aan twee organisaties die trachten het leven in de azc’s op te fleuren. Stichting De Vrolijkheid organiseert al jaren culturele activiteiten in 27 azc’s. Cinekid verzorgt dit jaar op zes azc’s minifestivals met films en workshops. Alle kinderen worden komende week per bus naar de première op het festival gebracht. De inbreng van De Vrolijkheid blijkt bijvoorbeeld uit de aankleding: de bewoners hebben zelf spandoeken en kleding gemaakt. Het Leger des Heils heeft 1.200 voetbalschoenen geleverd. De schrijvers en andere professionals werken voor een „ruime onkostenvergoeding”.

De twee doelen, tv-opnames maken en de kinderen een leuke dag bezorgen, zitten elkaar soms in de weg. De opnames verlopen rommelig. Als de voetballers de dag te lang vinden duren, lopen ze gewoon weg. Op het eind zijn de twee teams vrijwel geheel verdwenen. Geen nood, de opnameploeg is gewend om te improviseren. De meisjes die eerst voor cheerleaders speelden, krijgen nu de voetbalshirtjes aan, en spelen in de laatste scène voor voetballers.

    • Wilfred Takken