‘De schaduwen van dit kunstwerk veranderen gedurende de dag’

Waarom heeft u dit kunstwerk gekocht? Deze week: een wandsculptuur

‘Spitsbergen 79” Noorderbreedte’. Pastel op berkentriplex, 40 x 115 cm. Gekocht voor 1.200 euro. Een wandsculptuur, bij galerie Wim Zwijsen in Hoorn.

‘Dit kunstwerk is gemaakt door mijn vier jaar oudere zus, Gerda van Bockxmeer. Zij heeft de Rietveld Academie gedaan en is lid van kunstenaarsvereniging De Onafhankelijken in Amsterdam. Maar als het door een andere kunstenaar was gemaakt, had ik het ook willen hebben. Zo mooi vind ik het. Ik heb verschillende werken van mijn zus in huis hangen, maar ik ben zeker niet haar mecenas.

„Toen ik het werk voor het eerst zag, in een galerie in Hoorn, wist ik niet eens wat het voorstelde. Gerda zei toen: ‘Weet je nog dat ik die reis naar Spitsbergen heb gemaakt?’ Het is een beeld dat onmiddellijk mijn fantasie aanwakkerde. Ik ben nooit op Spitsbergen geweest, maar als ik naar dit kunstwerk kijk, sta ik als het ware op de boot waar mijn zus mee gevaren heeft. Vooral de diepte van het landschap vind ik erg mooi weergegeven door het uitgezaagde gedeelte. Met een beetje verbeelding zie je achter de berg rechts zo een ijsbeer voorbij scharrelen.

„Het hangt bij mij in de woonkamer en telkens als ik binnenkom, maakt het me blij. De schaduwen veranderen gedurende de dag. En de kleuren zijn geweldig. Als je goed kijkt, zie je roze en blauw. Aan de kleuren kun je aflezen dat er weinig geuren op Spitsbergen zijn. Als ik naar dit kunstwerk kijk, heb ik geen enkele associatie met een geur.

„Ik kom uit een creatief gezin. Mijn vader was een amateurtoneelspeler en bracht ons de liefde voor theater en opera bij. Voor museumbezoek was er geen geld, jammer genoeg. Mijn broer is kok, maar kan ook prachtig boetseren, mijn andere zus schildert ook. Zelf ben ik 23 jaar actief geweest in het amateurtoneel. Tegen mijn oudere zus heb ik nooit opgekeken. Als kind vond ik haar maar een saaie Piet, omdat ze altijd aan het tekenen was. Nu wandelen we vaak samen door de duinen, en wijst ze me op de kleinste details. Dan staat ze stil bij een bloemetje of een sneeuwvlokje dat aan een tak hangt, en maakt ze daar een snel schetsje van. Zo heeft ze me leren kijken.”

    • Sandra Smallenburg