Opinie

    • Georgina Verbaan

Kale muur

In januari werd er een foto van mij gemaakt. Ik zit op zolder aan tafel achter een berg schone was als the hunchback over mijn laptop heen gebogen. Achter mij: washok, matras, wasrek, mintgroene parasol en een soort van handdoek (??). Op de grond zit een verdwaasd ogende Fred (kat) en naast mij, op vuilniszakken, alles wat tot een dag eerder op het dakterras woonde. Pissebedden, ongetwijfeld, maar ook potten, een bankje, houten vlonders, bakken met droge potgrond, slierten gekleurde lampjes en een dood boompje dat al jaren geen blaadjes meer had.

Die foto was grappig, besloot ik. Ha. Het dak moest al twee jaar gemaakt en het ging eindelijk gebeuren. Weetikhoelang was ik routineus langs en over emmers gestapt, een verdieping lager. Naar de wc lopen als een mimespeler in Cirque du Soleil hoefde binnenkort niet meer. En inderdaad. Het dak werd gemaakt. Dat luchtte zo op dat ik – toen bleek dat er iets mis was gegaan met de restauratie van het dak en de houten terrasdelen er niet meer op pasten – gewoon met Fred tussen de planten bleef zitten in mijn washok/werkplek/binnentuin. De dooie dorre boom herrees in februari uit de dood en stond in bloei. Groene blaadjes en witte bloesem kwamen uit zijn stokkenlijf gesproten. De arme ziel van een warme zolder in de vrieskou neerzetten kon niet, besloot ik.

Naar de wc lopen als een mimespeler in Cirque du Soleil hoefde niet meer

Zodra je je opgelucht weet over het een krijgt iets anders de tijd en ruimte om te rijpen tot iets vreselijks dat je plotsklaps de adem beneemt. In dit geval was het mijn onverschilligheid ten opzichte van de situatie op zolder die nu echt tot wasdom kwam. Het boompje bekocht het met de dood. Want ging hij in het voorjaar, toen hij nog groen was lekker naar buiten? Nee. Ik had mijn ogen voor zijn lot en dat van de pissebedden gesloten. Nou ja, soms zag ik hem wel en dan dacht ik: ik moet jou buiten zetten. Maar het idee hem op te moeten tillen en in zo’n vijf seconden het leven te redden was mij simpelweg te veel. Heb ik de dakmensen gebeld om het dakterras aan te laten passen zodat alles er weer op kon? Nee. Waarom zou je bellen als je naar een muur kunt kijken?

Gister was ik het ineens zat en deed ik wat ik vaker doe als ik een impuls nodig heb. Ik kocht iets nieuws. Ik spoedde me naar Ikea en ritselde een chaise longue. Een paar uur later werd het ding al bezorgd. Ik haastte me naar huis, smeet alles wat op het dakterras hoorde op het kale dak, maakte de boel maniakaal schoon en zette na levering binnen een uur het bankje in elkaar dat nu werkelijk perfect opgesteld staat met zicht op een kale muur.

Het grote negeren gaat nu echt beginnen. Er zal weer een lente komen, en een zomer, en ik zal niets doen aan mijn daksituatie, tot het weer gaat lekken en alles weer naar binnen moet. De dooie plant staat weer dood te zijn op het dak. Over een jaar zal hij binnen weer tot leven komen. Hoop ik. Anders ben ik een moordenaar en dat is toch niet zo grappig.

    • Georgina Verbaan