Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Kwarkpunt

We waren op Terschelling. Eerst met een ander stel met ook een kind en daarna met een opa en oma in een verbouwde stal. Iedereen deed erg zijn best. Er ontstonden nieuwe gewoontes. Zo ging ik iedere ochtend met mijn oudste dochter (3) koffiedrinken bij de molen achter de Jumbo, die heel toepasselijk ‘De Koffiemolen’ heet. Ik zat daar meer vanwege de plastic speeltoestellen die ze er lukraak in het gras hadden gesmeten dan voor de lol. Als het aan mijn dochtertje had gelegen had ze de hele vakantie in een afzichtelijk roze Disney-kasteel met glijbaantje doorgebracht.

Je kreeg er geen koekje bij de koffie.

Hierover werd op de tweede dag wat gezegd door een witte vrouw met rastavlechten tot op de schouders die er altijd was. Ze was de moeder van Ashley en kwam uit Nijmegen. Eerst dacht ze dat ik net als zij ook gescheiden was, maar dat corrigeerde ik heel nadrukkelijk.

Ze was korte tijd getrouwd geweest met de vader van Ashley, een Gambiaan met een blowprobleem die tijdens de huwelijksnacht op haar in slaap was gevallen. Vakantie voor haar was twee weken in een stacaravan van iemand van de dartclub.

Tegen de serveerster zei ze dat ze geen geld had voor een zelfgebakken cranberry-kwarkpunt en dat ze daarom graag een koekje bij de koffie wilde. De serveerster, geboren en getogen op het eiland met een gelooide huid en haar van touw, zei dat ze daar niet aan kon beginnen. Dat was tegen de afspraak met de andere horecagelegenheden in de directe omgeving – een snackbar met midgetgolfbaan en een bruin café – in.

„We hebben met elkaar afgesproken: je krijgt hier nergens koek.”

Omdat Ashley en mijn dochter op dat moment gearmd in de blauwe schelpvormige zandbak zaten kocht ik voor haar een appelpunt met slagroom. En de dag erop een cranberry-kwarkpunt.

De moeder van Ashley nam grote happen en zei dat ze zich noodgedwongen in zee hadden gewassen omdat ze in de stacaravan plotseling geen stromend water meer hadden. Ik zag me al aankomen bij onze stal met in mijn kielzog Ashley en de moeder van Ashley en begon genoeg te krijgen van mijn eigen goeiigheid. De volgende ochtend trakteerde ik niet meer op taart.

De rest van de vakantie kon ik ’s morgens wel ongestoord in mijn boek lezen terwijl mijn dochtertje met Ashley in het plastic kasteel zat.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen