Recensie

Het bos fluistert zijn eigen verhalen

Documentaire De bioloog en regisseur Mindaugas Survila ging met ‘The Ancient Woods’ te werk als een ontdekkingsreiziger. In de documentaire ontvouwt zich een overweldigende kosmische dimensie.

Zijn het vuurvliegjes of vallende sterren die aan het begin van natuurdocumentaire The Ancient Woods oplichten in de zwarte nacht op het bioscoopdoek? Nee, het zijn schaatsenrijdertjes op een bosmeer. Terwijl ze heen en weer flitsen kleurt het oppervlak langzaam groen en zien we trage vissen in een onderwaterwoud. Dat openingsbeeld is er niet voor niets in de film die Mindaugas Survila gedurende tien jaar opnam in het laatste Litouwse oerbos. Er is voor hem namelijk geen onderscheid tussen de verschillende elementen in de natuurlijke kringloop, tussen een stofje of een ster, een roofvogel die eet of zelf gegeten wordt. Opmerkelijk is dat de als bioloog opgeleide Survila het filmmaken leerde op de set van filmmakers als Sergei Loznitsa en Sharunas Bartas, die net als hij meesters in het observeren zijn. Als vanzelf ontvouwt zich een kosmische (soms overweldigende) dimensie in de beelden. Survila ging daarvoor te werk als een ontdekkingsreiziger: beklom bomen met bergbeklimmersuitrusting en dook onder water als een diepzeeduiker.

Imposanter nog dan de uit tientallen uren gemonteerde beeldensymfonie van The Ancient Woods, is hoe de uit natuurgeluiden gecomponeerde soundtrack het bos zijn eigen verhalen laat fluisteren. Bomen kraken, de sneeuw knarst, een bijlslag valt, een raaf fladdert op. Soms is het stil. Zo stil dat je bijna kunt horen hoe een ree zijn oren spitst.

    • Dana Linssen