Recensie

‘Vechtmeisje’ is een rebelse en energieke jeugdfilm

Jeugdfilm ‘Vechtmeisje’ volgt de formule van een sportfilm. De dialogen zijn soms te uitleggerig, maar de montage is lekker ritmisch.

Niet alle stereotypen worden voorgoed onschadelijk gemaakt door ze om te draaien. Dat meisjes kickboksen en hun broertjes elektrische gitaar spelen is in het milieu van Bo en Dani heel revolutionair; hun vechtscheidende ouders zijn dan ook stil blijven staan in een tijd waarin het huwelijk nog heel gewoon was. Bo en Dani verdienen een beter scenario om in te leven. Dat gezegd hebbende is Vechtmeisje van Johan Timmers (Loenatik, Wonderbroeders, Volgens Jacqueline) een rebelse en energieke jeugdfilm waarin de rockmuziek die Dani maakt op een gegeven moment geruisloos overloopt in de soundtrack van Bo’s kickboksavonturen.

Vanaf het begin af aan wordt duidelijk gemaakt dat Bo een driftkikker is, zelfs even tot tien tellen helpt niet altijd. Dat haal je de koekoek, suggereert de film dan, met zúlke ouders. Die psychologie van de koude grond, vaak verteld in uitleggerige dialogen en voice-overs heeft de film niet nodig.

Bo ontdekt het kickboksen als uitlaatklep, en leert dan via het trainen haar emoties beheersen. Als zij op een dag wat rake klappen uitdeelt om haar broertje te verdedigen, wordt ze uitgesloten van een wedstrijd. Zo heeft ze een extra doel om zich te bewijzen.

De film bestaat bij de gratie van de flair van die scènes, die bovendien ook nog eens niet nodeloos hard of agressief zijn. De ritmische montage doet de rest. Wat betreft de algehele look & feel van de film is hij een niveau hoger dan de ook al niet onverdienstelijke Carry Slee-films uit de Shooting Star-fabriek (Kappen, Pijnstillers) die deze doelgroep al jarenlang succesvol weten aan te spreken.