Recensie

‘Molière et moi’ boeiend maar te complex

Holland Baroque gaat op tournee met een eerbetoon aan de roman Baron van Theun de Vries. Muziek en spel zijn uitstekend, maar versterken elkaar te weinig.

Moliere et Moi door Holland Baroque wouter jansen

Zussen Judith en Tineke Steenbrink, de drijvende krachten achter Holland Baroque, zijn al sinds hun tienertijd gegrepen door de roman Baron van Theun de Vries. Deze turf van duizend pagina’s gaat over steracteur Michel Baron en zijn leermeester Molière aan het hof van de Zonnekoning. De zussen Steenbrink hebben hun bewondering nu vormgegeven in het radiohoorspel Tegenspel, waarvoor Holland Baroque de muziek heeft ingespeeld.

Bij wijze van ‘muzikale proloog’ en ‘ode aan het boek’ toert Holland Baroque door het land met een muzikaal uittreksel van de roman. Het programma bevat instrumentale muziek, vooral van Lully en Charpentier, maar ook een uitgesponnen komische toneelscène, die dan weer losstaat van het hoorspel. Muziek en spel waren beide uitstekend, maar bleven jammer genoeg wel te veel naast elkaar staan.

Memorabele momenten

Het concert begon met een Lully-blok, hoofdzakelijk opgetrokken uit fragmenten uit diens opera Psyché. Dirigent en fluitist Alexis Kossenko liet het orkest pittig en geprononceerd spelen, wat aanvankelijk wat ten koste ging van de middenstemmen. Als een soort vliegende kiep dook Kossenko links en rechts in het orkest op met zijn traverso en blokfluit, wat voor memorabele momenten zorgde.

Oude volksliedjes

Het tweede blok was het verrassendst, met een aaneenschakeling van oude volksliedjes. Met doedelzak (Gerwil Kusters) en draailier (concertmeester Judith Steenbrink) ontstond hier een levendige sfeer, die nog wel wat losser zou kunnen.

Na drie kwartier muziek verschenen de acteurs Maartje van de Wetering en Erik van der Horst. Zij speelden met geaffecteerd Frans accent en pompeuze gestiek een geestige en gelaagde scène tussen Michel Baron en actrice Armande, tevens echtgenote van Molière, die Psyché repeteren.

De musici bemoeiden zich ermee, Erik van der Horst zong met prachtig gebarsten stem een vertaling van Lully’s Aimable jeunesse: een roerend hoogtepunt. Het onderstreepte dat de opzet van Molière et moi boeiend is, maar als geheel een te complex samenstel om werkelijk te vervoeren.

    • Joep Stapel